ยแน่” จิ่งเป่ยเฉินหยิบเสื้อผ้าที่อยู่ข้าง ๆ ตัว ก่อนจะลุกขึ้นมองไปที่ตัวเธอ
“ก็ได้! ต่อให้หยางหยางกับหน่วนหน่วนเป็นลูกของนาย พวกเราก็ไม่อยากไปบ้านนาย ฉันเองก็ไม่อยากแต่งงานกับนายเหมือนกัน!” เธอจับจ้องไปที่มือของเขาที่กำลังติดกระดุมเสื้อ ราวกับว่ากระดุมพวกนั้นมันสามารถระเบิดกระชากออก และทำให้คนกลายร่างเป็นหมาป่ากินเนื้อแกะได้
“เธอไม่มีสิทธิ์เลือกหรอก” ต่อให้ต้องมัดเธอหรืออะไรก็ตามเพื่อไม่ให้เธอจากไป เขาก็พร้อมและยินดีที่จะทำ
“จิ่งเป่ยเฉิน นายจะเผด็จการเกินไปแล้ว! ฉันไม่เอา ไม่เอา ยังไงก็ไม่เอา!” เธอวางชามที่อยู่ในมือลงด้วยท่าทีฮึดฮัด และมองไปยังมือของเขาที่กำลังติดกระดุมตรงอก
“ดูเหมือนเมื่อคืนโอวหยางลี่จะมาที่นี่ด้วย ฉันได้ยินพวกพนักงานเขาพูดกันว่ามันมาหาคน เธอรู้หรือเปล่าว่ามันมาหาใครกัน?” มือที่ติดกระดุมของจิ่งเป่ยเฉินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาสีดำเข้มของเขาจะมองมาที่เธอ
หัวใจของเธอเต้นรัวอีกครั้ง เมื่อคืนเสียงของโอวหยางลี่ดังมาก แน่นอนว่าต้องมีคนอื่นได้ยินแน่ ๆ จิ่งเป่ยเฉินก็อยู่ที่นี่ด้วย ทั้งยังมีห้องรับรองพิเศษ แน่นอนว่าต้องมีใครสักคนไปบอกเขาเรื่องเมื่อคืนแน่นอน
“เมื่อคืนเขาเห็นฉันแล้ว” เธอรู้สึกหดหู่ลงเล็กน้อย
จิ่งเป่ยเฉินบีบกระดุมตรงข้อมือของเขา เขาบีบเสียจนคิดว่าเป็นโอวหยางลี่ เหมือนว่าเขาต้องการบดขยี้คนคนนั้นให้แหลกคามือ
จนกระทั่งเขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ดและเอนตัว
