อวหยางลี่กับเหลียวเว่ยก็ต้องรู้แน่ ๆ ว่าฉันกลับมาแล้ว พวกเขาจะต้องพยายามหาทางขัดขวางฉันแน่ ๆ ให้ฉันอยู่ในเงามืดแบบนี้ไปนั่นแหละดีแล้ว!”
“ฉันรู้ดีว่านายแข็งแกร่งและสามารถปกป้องฉันได้ แต่นายก็ใช่ว่าจะอยู่กับฉันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงนี่ ถ้าหากพวกเขาคิดจะจัดการกับฉัน เขาก็สามารถหาช่วงเวลาเล็กน้อยพวกนั้นได้เสมอ หรือต่อให้ไม่มีช่องว่างเล็กน้อยก็สามารถสร้างได้ไม่ยาก อีกอย่างฉันมีหยางหยางกับหน่วนหน่วน ฉันกลัวว่าพวกเขาจะไปทำร้ายลูก ๆ โดยเฉพาะเหลียวเว่ย นายรู้บ้างไหมว่าเธอเกลียดฉันมากแค่ไหน ถ้าหากเธอรู้ว่าฉันมีลูกสองคน พวกเขาจะต้องไม่ปลอดภัยแน่ ๆ”
เธอรู้จักความรักและความเจ็บปวดดีมากพอ เมื่อจิ่งเป่ยเฉินได้ฟังเหตุผลพวกนี้ เธอหวังว่าเขาคงไม่บังคับเธอมากเกินไปใช่ไหม?
เธองัดความกล้าออกมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขา ซึ่งตอนนี้ใบหน้าของเขาก็ดูน่าเกลียดขึ้นมาทันที
แต่นมที่อยู่ในมือของเขานั้นกลับถูกส่งมาให้เธออีกครั้ง ซึ่งเธอก็รับมันไว้เพราะตอนนี้เธอรู้สึกหิวมากแล้ว
จิ่งเป่ยเฉินดูเธอกินนมจนหมด ก่อนจะพูดอย่างหนักแน่นออกไปว่า “แต่งงานลับ ๆ เถอะ!”
“หา? จะไม่ปล่อยฉันไปบ้างเลยหรือไง ฉันบอกว่าไม่แต่งงานไง!” เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจิ่งเป่ยเฉินจะกล้าพูดคำนี้ออกมา
“หลังจากที่ได้ทะเบียนสมรสแล้วค่อยมาคุยเรื่องพวกนี้กัน เช่นตอนนี้ยังไม่คิดอยากจะจัดงานแต่ง หรือฉันยังไม่คิดจะเปิดเผยตัวตนของเธอก็ได้ ทั้งยังช่วยปกปิดต
