ิดอยากจะรู้ชื่อของเธอจริง ๆ นั้นก็ง่ายแสนง่าย แค่ไปโรงเรียนอนุบาลและตรวจสอบรายชื่อก็จบแล้ว แต่ว่าเขากลับไม่ทำ เพราะนี่นับว่าเป็นการแสดงความเคารพอย่างหนึ่งของเขา“แม่จ๋าชื่อ…….” อันหน่วนจู่ ๆ ก็จะพูดขึ้นอันโหรวตกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบเอ่ยปากพูดไปว่า “หน่วนหน่วน หิวน้ำหรือเปล่า อยากกินอะไรไหม?”“หนูไม่หิว!” อันหน่วนไม่ได้อยากกินอะไร แต่เธอก็ลืมที่จะตอบคำถามนั้นไปเสียแล้ว“ขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณถังที่ช่วยเหลือ ส่วนชื่อนั้นไม่สำคัญ ถ้าหากมีโอกาสไว้พบกันคราวหน้าค่ะ” เธอพูดจบก็รีบดึงเด็ก ๆ ออกไปอย่างรวดเร็วคล้ายรีบหนีจากโรคระบาดยังไงยังงั้นถังซั่วยิ้มอย่างอ่อนโยน ต่างหูสีเงินของเขาส่องประกายวิบวับและดูสว่างไสวตามจังหวะการเคลื่อนไหวของใบหน้าน่าสนใจมาก!คิดไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะลึกลับขนาดนี้ ทำให้แม้กระทั่งคุณชายของสกุลถังที่ครอบครองวงการสื่ออย่างยิ่งใหญ่ก็ไม่อาจจะถามชื่อของเธอได้ทันใดนั้นเขาก็นั่งลงและเอื้อมไปหยิบเงินสองร้อยหยวนขึ้นมา พลางยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้เมื่อกลับมาถึงบ้าน อันโหรวก็ให้เด็กทั้งสองคนนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะจ้องมองด้วยท่าทีขึงขัง“แม่จ๋า แม่จะดุพวกเราเหรอ?” อันหน่วนเริ่มเบะปาก ทำท่าเหมือนจะร้องไห้“หน่วนหน่วน แม่จ๋าไม่ได้จะดุพวกหนูหรอก” เธอลูบผมของลูกอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมาและพูดขึ้นว่า “แม่จ๋าคิดว่าลุงคนนั้นเป็นคนดี แต่ว่าหลังจากนี้ไม่ใช่ว่าจะตามเขาไปแบบนี้ได้อีกนะ อ
