ย่าอยู่กับเขาด้วย เพราะเดี๋ยวแม่จ๋าจะไปรับพวกหนู แต่ถ้าหากแม่จ๋าไปรับช้าก็ต้องอดทนรอรู้ไหม?”“แม่จ๋า ผมทราบแล้ว” อันหยางยิ้มตอบกลับโดยทันที เขารู้ว่าแม่ไม่ต้องการให้ลุงถังคนนี้ติดตามแม่แต่เขาคิดว่าลุงถังคนนี้เป็นคนดีไม่เลวเลย ดีกว่าเจ้านายของแม่ที่ต้องการเอาชนะเด็กให้ได้คนนั้นเสียอีกถ้าหากอันโหรวรู้ว่าจิ่งเป่ยเฉินได้กลายเป็นภาพในความคิดของอันหยางแบบนั้นละก็ เธอคงต้องหัวเราะหนักแน่ ๆ ทั้งยังคงโล่งใจมากอีกด้วย!“หนูจะจำไว้นะ!” อันหน่วนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะยื่นมือไปหาแม่ “แม่จ๋า หนูหิวแล้ว”อันโหรวแตะไปที่ท้องของลูกสาว “หนูเพิ่งกินไปเอง หิวอีกแล้วเหรอ!”“คนกำลังโตนี่คะ! แต่ว่าแม่จ๋าใช้โทรศัพท์ของคุณลุงโทรมาที่เครื่องของหนูเหรอคะ?” อันหน่วนเขย่าตัวอันโหรวราวกับอยากรู้คำตอบ“คุณลุงงานยุ่งมากเลยนะ หน่วนหน่วนอย่าได้โทรไปรบกวนคุณลุงเชียว!” เธอไม่สามารถเอามือถือลูกสาวมาลบเบอร์ได้อย่างโจ่งแจ้งจึงเอ่ยไปแบบนั้น“อือ หน่วนหน่วนจะจำไว้” เธอพยักหน้าแรง ๆ ใบหน้าที่สวยงามมีรอยยิ้มสดใส“งั้นแม่ไปทำอาหารก่อนนะ” อันโหรวลูบผมของเธอ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัวทันทีที่เธอเดินไป อันหน่วนก็ทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ พลางยื่นโทรศัพท์ไปให้อันหยางและพูดว่า “พี่ พี่ช่วยหนูบันทึกเบอร์นี้หน่อยได้ไหม?”“อือ” อันหยางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มือเล็ก ๆ ของเขากดไปที่หน้าจอหลาย ๆ ครั้ง ก่อนจะกด ‘ลบ’ ทันทีเมื่ออันหน่วนรับโทรศัพท์กลับมาก
