ณถัง ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูแลเด็ก ๆ ทำให้คุณเสียเวลา ฉันจ่ายค่าเสียเวลาให้นะ”เธอปล่อยมืออันหยางแล้วก้มลงหยิบเงินค่าเสียเวลาออกมา“ไม่ต้องหรอก เกรงใจกันเกินไปแล้ว” ถังซั่วรีบปฏิเสธ“ผมชอบเด็กสองคนนี้ ถ้าคุณไม่ว่าง สามารถบอกผมได้เลย ผมอาสาไปรับเด็ก ๆ ให้เอง”“ต่อจากนี้คงจะไม่รบกวนคุณถังแล้ว” อันโหรวหยิบเงินออกมาสองร้อยหยวนและวางลงบนโต๊ะ“คุณถังช่วยฉันสองครั้งติดต่อกันแบบนี้ ฉันรู้สึกซึ้งใจมาก ไม่สามารถรับความช่วยเหลือจากคุณถังได้อีก”ถังซั่วมองไปที่เงินสองร้อยหยวนบนโต๊ะก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ออกมาอย่างไม่สนใจ “ทำไมคุณถึงได้ปฏิเสธคนเก่งแบบนี้นะ ผมช่วยคุณเพราะเงินอย่างนั้นเหรอ”“ฉันเข้าใจดีว่าคุณถังไม่ได้ขัดสน” เธอเพิ่งลบเครื่องสำอางบนใบหน้าออกตอนอยู่บนรถแท็กซี่ ภายใต้แว่นกันแดดสีดำเผยให้เห็นใบหน้าครึ่งหนึ่งที่ดูดึงดูดสายตาผู้คนจนไม่อาจละสายตา“แต่ฉันไม่มีอะไรจะตอบแทนคุณถังได้เลย อย่างน้อยอาหารมื้อนี้ให้ฉันเป็นคนออกเถอะค่ะ” เธอจูงมือเด็กน้อยทั้งสอง “บอกลาคุณลุงเร็ว”……………………………….ตอนที่ 112 พี่ชายรังแกหนู“คุณลุงลาก่อนนะ!” ทั้งสองคนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“คุณนี่มันใจร้ายเกินไปจริง ๆ ถ้าหากไม่เป็นแบบนี้ คุณก็คงไม่คิดจะขอบคุณผมเลยสินะ ทำไมไม่ยอมบอกชื่อคุณให้ผมรู้บ้าง” ถังซั่วจับจ้องไปที่ตัวเธอ ก่อนจะมองไปที่แว่นกันแดดสีดำที่ปิดบังดวงตาของเธอเอาไว้ตั้งแต่ตอนไหนกันที่เธอคนนี้ปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้าเขา?ถ้าหากถังซั่วค
