สีหน้าที่ดูมีความสุขเป็นอย่างยิ่งหลังจากที่ออกไป อันโหรวแทบรอไม่ไหวที่จะรีบแยกจากเขา เธอยื่นมือไปโบกรถแท็กซี่และโบกมือลาเขา “ไปก่อนนะคะประธานจิ่ง”จากนั้นเธอก็เข้าไปในรถและบอกที่อยู่บ้านของตนตามที่เธอคาดการณ์ไว้ จิ่งเป่ยเฉินขับรถตามเธอออกมา โชคดีที่เธอคิดไว้แล้วว่าเขาจะต้องทำแบบนี้ จึงใช้วิธีนี้เพื่อที่เขาจะไม่สามารถตามหาพวกเด็ก ๆ เจอรถแล่นออกไปสักพัก จิ่งเป่ยเฉินเหมือนว่าจะเชื่อคำพูดของเธออยู่ไม่น้อย แต่เมื่อรถเบี่ยงเลี้ยวไปยังอีกเส้นทางกลับขับหายไปทันทีเธอบอกให้คนขับวนรถกลับ ทำให้คนขับรถงุนงงไปชั่วครู่ ความจริงแล้วเธอไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ แต่วิธีนี้เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้จิ่งเป่ยเฉินหาเด็ก ๆ ไม่เจอเมื่อเธอมาถึงร้าน KFC อันหยางและอันหน่วนก็กินอาหารกันจนอิ่มแล้ว ถังซั่วนั่งหันหลังให้เธอจึงมองไม่เห็นเขา แต่มองเห็นหยางหยางและหน่วนหน่วนที่ดูมีความสุขอยู่ไม่ไกล พวกเขาเข้ากันได้ดีเลยทีเดียว“แม่จ๋า!” อันหน่วนเห็นเธอเป็นคนแรก และวิ่งเข้ามาหาเธอทันทีเมื่ออันหยางเห็นเธอก็รีบวิ่งตามมาเช่นกัน “แม่จ๋า……”เมื่อถังซั่วได้ยินเสียงเด็กสองคนร้องตะโกน เขาหันไปมองอันโหรวที่ยังคงสวมแว่นกันแดดอันเก่าอย่างเรียบง่ายก่อนจะหันไปมองท้องฟ้าด้านนอกที่ดูเหมือนว่าไม่จำเป็นต้องสวมแว่นกันแดดเลยสักนิด หรือว่าเธอตั้งใจที่จะให้เขาเห็นเธอในสภาพแบบนี้?ทำไม?อันโหรวจูบที่แก้มของลูกทั้งสอง ก่อนจะจูงมือเด็ก ๆ ไปหาถังซั่ว “คุ
