ย่างโจ่งแจ้งจึงเอ่ยไปแบบนั้น“อือ หน่วนหน่วนจะจำไว้” เธอพยักหน้าแรง ๆ ใบหน้าที่สวยงามมีรอยยิ้มสดใส“งั้นแม่ไปทำอาหารก่อนนะ” อันโหรวลูบผมของเธอ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัวทันทีที่เธอเดินไป อันหน่วนก็ทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ พลางยื่นโทรศัพท์ไปให้อันหยางและพูดว่า “พี่ พี่ช่วยหนูบันทึกเบอร์นี้หน่อยได้ไหม?”“อือ” อันหยางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มือเล็ก ๆ ของเขากดไปที่หน้าจอหลาย ๆ ครั้ง ก่อนจะกด ‘ลบ’ ทันทีเมื่ออันหน่วนรับโทรศัพท์กลับมาก็เอียงศีรษะมองไปรอบ ๆ และอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาอย่างเสียงดังอันโหรวเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกสาวก็รีบวิ่งมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนที่เสียงเด็กน้อยจะดังขึ้นว่า “แม่จ๋า แม่จ๋า พี่ชายรังแกหนู”อันโหรวนั่งยอง ๆ ลงเช็ดน้ำตาให้เธอ พลางเอ่ยถามว่า “หน่วนหน่วน มีอะไรเหรอ?”“ฮือ ฮือ ฮือ……” ร่างเล็ก ๆ ของอันหน่วนยังคงสั่นไม่หยุด ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้อันโหรว “พี่นิสัยไม่ดี ทำเบอร์ของคุณลุงหายไป”
สามารถตอบสนองได้แบบนี้ แต่กลับเสแสร้งเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา มีหรือเขาจะไม่สนใจว่าเธอจะเล่นกับมันแบบไหน?
อันโหรวกดเบอร์โทรศัพท์ของอันหน่วนอย่างประหม่า อันที่จริงเธออยากจะถามอาจารย์มากกว่า แต่กลัวว่าอาจารย์จะพาหยางหยางและหน่วนหน่วนออกมาด้วยกันดังนั้นจึงโทรศัพท์ไปเป็นการยืนยันก่อน เพื่อความสบายใจ“แม่จ๋าเหรอคะ” น้ำเสียงหวานที่นุ่มนวลของอันหน่วนดังขึ้น อันโหรวถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที“หน่วนหน่ว
