ทรศัพท์ให้กับอันโหรวแม้ภายในใจของอันโหรวอยากหัวเราะแต่ก็หัวเราะไม่ออก ก่อนจะบอกให้ลูกอย่าติดต่อกับจิ่งเป่ยเฉิน แต่ลูกของเธอก็กลับไม่ฟัง ทั้งยังขอเบอร์โทรศัพท์ของเขาจากเธออีกด้วยนิสัยแบบนี้ได้มาจากใครกันนะ?“หน่วนหน่วน คุณลุงคนนั้น พวกเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน หลังจากนี้อย่าติดต่ออีกจะดีกว่านะ” อันหยางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล เขาพยายามไม่ยั่วยุจิตใจของอันหน่วนอันหน่วนทำหน้ามุ่ย ก่อนจะก้มหัวลงอย่างช้า ๆ “ทำไมแม่จ๋ากับพี่ชายถึงคิดว่าคุณลุงคนนั้นนิสัยไม่ดี หน่วนหน่วนคิดว่าเขาเป็นคนดีมากเลยนะ”“คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจหรอก หน่วนหน่วน พวกเรายังเล็ก แต่เราก็ต้องมีความคิดในการแยกแยะสิ่งที่ถูกและผิด แม่จ๋าทำสิ่งที่ดีที่สุดให้เรานะ ” อันหยางเดินเข้าไปใกล้ตัวเธอ ก่อนจะเอื้อมมือไปตบที่ไหล่ของเธอเบา ๆ “แม่จ๋าไปกินข้าวเถอะ ผมอยู่นี่เอง”อันโหรวเข้าใจถึงอารมณ์ของหยางหยาง เมื่อเห็นเธออันหน่วนทำสีหน้าแบบนี้ ภายในใจก็รู้สึกอึดอัดไม่ใช่น้อยเธอจึงนั่งยอง ๆ ลงข้างตัวหน่วนหน่วนและเอ่ยขึ้นว่า “หน่วนหน่วนใช้โทรศัพท์ของแม่โทรหาคุณลุงคนนั้นก็ได้ นี่ถือว่าไม่ผิดคำพูดนะคะ ดีหรือเปล่า?”“จริงเหรอคะ?” หน่วนหน่วนเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตากลมโตสีฟ้าฉายแววตื่นเต้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด………………..ตอนที่ 98 ประธานจิ่ง บุคลิกของคุณนี่มันน่ากังวลจริง ๆอันโหรวหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมา ก่อนจะโทรไปหาจิ่งเป่ยเฉิน เขาหวังว่าจิ่งเป่
