่ว ฉันจำได้ว่านายมีโรงเรียนอนุบาลเอกชนอยู่ ฉันอยากจะส่งเด็กสองคนไปเรียนหน่อย”อันโหรวตอนนี้ได้สติขึ้นมา ก่อนจะรีบเช็ดปากและมือของเด็กๆทั้งสองและเอ่ยยิ้มกล่าวคำอำลาไป “ประธานถัง ฉันมีเรื่องต้องจัดการอยู่อีก ยังไงขอตัวก่อนนะคะ”เสียงของเธอคมชัดและหวาน มันไม่ได้ปิดบังเสียงเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่เสียงนี้มันไหลเข้าไปในหูของจิ่งเป่ยเฉิน ลมหายใจของเขาก็แทบหยุดลงชั่วขณะทันทีนี่มันคือเสียงของโหรวโหรว!“โหรวโหรว โหรว โหรว….” จิ่งเป่ยเฉินลุกขึ้นยืนขึ้นก่อนจะพึมพำกับตัวเองจนชนิดที่ไม่อาจควบคุมตัวเองได้ มือใหญ่ๆที่ถือโทรศัพท์ก็สั่นสะท้านขึ้นโดยทันทีเขาได้ยินไม่ผิดอย่างแน่นอนเป็นชื่อนี่อีกครั้ง ถังซั่วก็รีบดูที่เด็กสองคนกับผู้หญิงคนหนึ่งออกประตูไป ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้นและพูดไปว่า “โหรวโหรวที่นายบอกหายไปห้าปีก่อนเนี่ยนะ แล้วนี่นายเป็นบ้าอะไรอยู่ไม่ทราบ?”“ไม่ ฉันได้ยินเสียงของโหรวโหรว!” จิ่งเป่ยเฉินไม่อาจสงบจิตใจลงได้ เขารีบคว้าเสื้อสูทที่ถอดไว้ด้านหลังของเก้าอี้และพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ตอนนี้นายอยู่ไหน? ฉันจะไปหา!”ถังซั่วลุกขึ้นและเหลือบมองไปที่ป้ายด้านหน้าของเขา ก่อนที่จะยกมุมปากขึ้นและพูดไปว่า “อยู่ที่ KFC ทางด้านขวาของโรงเรียนอนุบาลสีรุ้งประมาณร้อยเมตร ทิศทางซ้ายของถนนจือเหยียน จะมาเหรอ?”ทันทีที่รายงานที่อยู่ไป ไม่นานก็มีเสียงโวยวายที่ปลายสายของโทรศัพท์ดังขึ้น ไม่ช้าสายก็ถูกวางไปดังบี๊บถังซั่ว
