ากของเขา เผยแววตาที่ดูดุร้ายนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ดวงตาของเขานั้นกลับมืดมนลงจนยากที่จะเข้าใจได้
มันไม่เคยมีใครท้าทายเขาแบบนี้มานานแล้ว ซึ่งตอนนี้กลับมีคนกล้าท้าทาย
“ตอนนี้กลุ่มเครือสกุลจิ่ง และคู่เต้นของเขานั้น ดูเหมือนจะแสดงให้ทุกคนเห็นนะครับว่า งานเต้นรำที่ยอดเยี่ยมและทำการแสดงเป็นครั้งแรกก้คือคู่นี้….”
คนที่ยืนอยู่บนเวทีพูดเป็นครั้งคราว ท่าทางของอันโหรวนั้นดีงามมาก แต่ที่ดูดีก็คือคอที่ขาวและเรียวยาวของเธอมันราวกับหงส์ ดวงตาที่สวยงามของเธอนั้นเต็มไปด้วยท่วงท่าที่งดงามบวกกับทำนองเพลงวอลซ์ส่งผลให้ดูเหมือนท่วงท่าที่แท้จริงค่อยๆไหลออกมา
ฝีเท้าเปลี่ยนเป็นไปเล็กน้อย หมุนตัวบ้าง กระโดดบ้างไปมา ไม่มีช่วงไหนที่ดูไม่สะดุดแม้แต่น้อย หัวใจของการเต้นรำนั้นคือธรรมชาติ ไม่มีเก้อเขิน กุกกัก ทุกอย่างล้วนแล้วปล่อยให้ใจไหลไปตามธรรมชาติที่ทุกคนหลงใหล
และช่วงหมุนตัวท่าปิดก็มาถึง อันโหรวที่คล้ายกับนางเงือกในยามนี้ สุดท้ายจิ่งเป่ยเฉินก็ดึงกลับมา และอันโหรวก็ตกลงไปในอ้อมแขนของเขา ดวงตาของพวกเขาไม่ช้าก็สบตากัน
ทั้งสองคนร่วมเต้นกันอย่างงดงาม ราวกับว่า….พวกเขาต่างก็เป็นคู่รักที่กันมาหลายปี
…..ตอนที่ 64 แบบนี้ก็ทำให้คุณเก้อเขินได้?“ดี เต้นรำได้ดี….” เสียงปรบมือดังขึ้นไปทั่ว ผู้คนต่างก็ส่งเสียงปรบมือให้และพูดว่าดีหลังจากการเต้นรำ อันโหรวแทบจะทรุดตัวลง ยามนี้มีเหงื่อเย็นๆไหลมาปกคลุมที่หน้าผากของเธ
