วหยางลี่รู้จักกันเหรอ?”
“คำถามเดิมสองครั้งสองครา ทำไมต้องถามคำถามเดิมสองครั้งแบบนี้ด้วย?” อันโหรวเอามือของเธอดันไปที่หน้าอกของเขา เพราะว่าตัวของเขานั้นเขยิบเข้ามาใกล้เธออีกแล้ว!
“ก็ง่ายนิดเดียว ตัวเธอนั้นดูน่าสงสัย” สายตาที่บ่งบอกของเขา มันเหมือนกับว่าเขานั้นมองเห็นจนหมดเปลือก สายตาที่เย็นชาพลันดูเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น
“ฉันไม่รู้จักประธานโอวหยาง อีกอย่างเขาเองก็ไม่น่ารู้จัก นอกจากนี้ ฉันจำเป็นที่ต้องโกหกคุณด้วยเหรอค่ะ?” เมื่อพูดจบ เธอก็ใช้แรงทั้งหมดของเธอผลักไปที่อกของจิ่งเป่ยเฉินเพื่อให้เขาถอยออกไป
แต่จิ่งเป่ยเฉินกลับไม่ขยับเขยื้อน ดวงตาคู่นั้นของเขากำลังจับจ้องไปที่อันโหรว และพลางคิดในใจว่า ดวงตาของเธอนั้น มันช่างคล้ายกันมาก
เขาจับมือของเธอและใช้แรงเล็กน้อย เพื่อกดมือของเธอ แล้วจากนั้นจึงใช้มืออีกข้างเข้าไปสัมผัสบนใบหน้าของเธอเข้าอย่างช้าๆ
ไม่ช้าเท่าไหร่ก็ได้ยินเสียงดัง ปัง อันโหรวเผลอเอาหัวตัวเองไปกระแทกเข้ากับหลังคารถ ไม่นานบนศีรษะของเธอก็ปรากฎรอยแดงขึ้นมาให้เห็น
จิ่งเป่ยเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่จะพิจารณาไปที่แป้งฝุ่นที่อยู่บนใบหน้าของอันโหรว จากนั้นจึงใช้นิ้วของตนค่อยๆสัมผัสไปที่ใบหน้าของเธอในยามนี้
“บอกความจริงกับคุณก็ได้ ฉันมีเพื่อนอยู่คนนึงค่ะ เธอเป็นแฟนเก่าของเขา ถูกหักหลัง และถูกคนๆนั้นไปแต่งงานกับคนอื่น ตอนนั้นฉันเห็นเพื่อนร้องไห้จนแทบตาบว
