ม และต้องใช้เวลานานสักพักนึงถึงจะฟื้นตัวกลับมาเป็นปกติ เมื่อฉันได้เห็นประธานโอวหยาง แน่นอนว่าก็ต้องคิดถึงเพื่อนของฉันขึ้นมาทันที ก็เลย…” อันโหรวพูดจบในความรวดเร็ว ก่อนจะถอนหายใจเฮือกนึงออกมา มันเป็นความจริงที่ผสมออกไปยากที่ผู้คนจะแยกแยะออก
ตอนที่เธอไปยังประเทศอังกฤษ สองเดือนก่อนหน้านั้น เธออดไม่ได้ที่จะคิดถึงโอวหยางลี่ คิดถึงตระกูลอัน คิดถึงพ่อแม่ กลางดึกก็ต้องหดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มและร้องไห้ออกมา จนกระทั้งเธอรู้ตัวเองว่าตัวเองนั้นกำลังตั้งท้อง ด้วยความที่เห็นแก่เด็ก เธอก็ได้สลัดภาพที่น่าทุเรศภายในใจของเธอออกไป
“แต่ท่าทางแบบนี้ มันไม่เหมือนกับว่าจะเกิดกับเพื่อนของคุณเลยนะ มันเหมือนกับว่าคนที่ประสบพบเจอกับตัวเองเท่านั้น ถึงจะทำแบบนั้นได้” จิ่งเป่ยเฉินตอบกลับอย่างเย็นชา มันเป็นการตอกกลับที่คล้ายดั่งตะปูที่ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจ
เมื่อคิดถึงจุดที่เธอเคยเอ่ยมาว่าเรื่องสามี แน่นอนเธอคงไม่มีทางอยู่ในขั้นตอนการเตรียมงานแต่งแน่ๆ อาจจะเป็นไปได้มากกว่า ที่เธอนั้นกลับถูกผู้ชายทิ้ง
“คุณไม่ใช่ผู้หญิง แน่นอนคุณไม่มีทางเข้าใจในหัวอกของเพื่อนฉันหรอกค่ะ ผู้หญิงทุกคนมักมีหัวใจที่สื่อถึงกันได้”อันโหรว ไม่ชอบให้เขามองเธอด้วยสายตาเช่นนี้ มันเหมือนกับถูกมองทะลุปรุโปร่งราวกับไม่มีเสื้อผ้าขวางกั้น
ดังนั้นด้วยความคิดที่ค่อนข้างระวังของตัวเธอเอง หากเผชิญหน้ากับเขามันก็แทบเหมือนจะไม่มีอะไรซุกซ่อนเอาไว้ได้
จิ่งเป่ยเ
