น่าหลานฉางเฉียนแววตาดูอ่อนโยน ขอเพียงมองดูเด็กคนนี้ จิตใจของเขาก็ผ่อนคลายอย่างมาก
“ไต้เอ๋อร์น่ารักจริงๆ ลูกเอาผลไม้อะไรมาให้พ่อกินหรือ”
“ผลไม้ที่หวานอร่อยมากๆ เจ้าคะ”
น่าหลานไต้เอ๋อร์แบมือออก ผลไม้สีแดงก็ปรากฏอยู่บนฝ่ามือน้อยๆ ของนาง
เมื่อวานท่านพี่ให้นางไว้ห้าลูก นางกินไปแล้วหนึ่งลูก เหลืออยู่สี่ลูกนางเก็บไว้ให้พ่อกับแม่ แล้วยังมีท่านปู่กับพี่ชาย
“หือ” ในชั่ววินาทีที่น่าหลานฉางเฉียนมองเห็นผลเทียนหลิงกั่ว สีหน้าก็อึ้งไป แล้วถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ไต้เอ๋อร์ ผลไม้นี่…เจ้าไปเอามาจากที่ไหน”
พลังวิเศษแล้วกลิ่นหอมแบบนี้…บอกให้รู้ว่า ผลไม้ในมือไต้เอ๋อร์เป็นยาวิเศษ!
น่าหลานฉางเฉียนหายใจแรง ถึงแม้พลังวิเศษของยาวิเศษนี้จะไม่แรงอะไร เป็นเพียงยาวิเศษระดับหนึ่ง แต่…ขอแค่เป็นยาวิเศษ ราคาก็แพงมหาศาล เงินที่เขาให้ไต้เอ๋อร์ไปรวมกันแล้วยังไม่พอซื้อแม้เพียงสักลูก!
“ไต้เอ๋อร์ซื้อมา” ท่านพี่บอกไว้ อย่าให้พ่อรู้ว่าว่านางเป็นคนให้ผลไม้นี้ เลยทำได้เพียงโกหกพ่อไปว่า ไต้เอ๋อร์ซื้อมา
แม้นางไม่รู้ว่าทำไมท่านพี่ต้องให้นางทำแบบนี้ แต่ท่านพี่ที่ไม่ได้รังแกนางต้องไม่ใช่คนเลว
“เจ้าซื้อมาจากไหน” น่าหลานฉางเฉียนถามต่อด้วยสีหน้าเคร่งขรึมกว่าเดิม
