เฟิงหรูชิงไม่ยอมให้หลิวหรงพูดต่อ นางพูดขัดแล้วเงยหน้าขึ้นมอง ตอนนั้น แววตาของนางดูราวกับฟากฟ้าที่มีดาวในยามค่ำคืน ดวงดาวทอแสงระยิบระยับ งดงามจนฟ้าดินยังมิอาจเปรียบปานได้
นอกจากผิวที่ขาวแล้ว เฟิงหรูชิงยังมีจุดเด่นอีกอย่างที่ได้มาจากน่าหลานฮองเฮา นั่นคือดวงตาอันมีประกายคู่นี้
น่าเสียดาย เฟิงหรูชิงเมื่อครั้งยังเยาว์ ตัวไม่ใหญ่ยักษ์แบบนี้ ตอนนั้นนางตัวเล็กๆ ผิวขาวดูนุ่มนิ่ม เหมือนน่าหลานฮองเฮาเมื่อครั้งทรงพระเยาว์ราวกับถอดแบบกันมาอย่างไรอย่างนั้น ด้วยเหตุนี้ เฟิงเทียนอวี้ซึ่งรักน่าหลานฮองเฮาจนสุดหัวใจ จึงส่งต่อความรักความทะนุถนอมนี้ไปยังเฟิงหรูชิง
แต่ต่อให้เฟิงหรูชิงในตอนนี้จะมีเพียงดวงตาเท่านั้นที่ดูเหมือนน่าหลานฮองเฮา แต่ความรักตวามทะนุถนอมที่เฟิงเทียนอวี้มีต่อนางก็ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย
“ข้าอยากดื่มน้ำ อยากกินข้าวต้ม”
เสียงของนางแหบแห้ง แต่ฟังดูเด็ดเดี่ยวอย่างน่าประหลาด
ชั่ววินาทีนั้น ห้องทั้งห้องก็เงียบสงบลง
ทุกคนล้วนมองดูเฟิงหรูชิงด้วยสายตาที่ผิดคาด
“ชิงเอ๋อร์ เจ้า…เจ้าพูดว่าอะไรนะเมื่อครู่” เฟิงเทียนอวี้สับสนไปหมด แม้แต่เสียงของเขาก็สั่นอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อครู่นี้ ชิงเอ๋อร์พูดว่า นางอยากกินข้าวต้มหรือ
“เสด็จพ่อ ตอนนี้ข้าอยากกินแต่ข้าวต้มเท่านั้น”
ตอนที่ 4 องค์หญิงม่าย (4)
