ะของเธอเถอะ” มู่ชิงเมิ่งอมยิ้ม “เดี๋ยวฉันเดินเอง”
ซือฝูชิงใช้สองมือล้วงกระเป๋าโดยไม่คิดเหลือบมองสีหน้าเรียบตึงของหลินชิงเหยียนสักนิด จากนั้นก็เดินมุ่งหน้าไปหาพวกเด็กฝึกทั้งหลาย
“ผู้อาวุโสมู่ โซนวีไอพีอยู่ตรงนี้ค่ะ” หลินชิงเหยียนคลี่ยิ้มงามอีกครั้ง “ตอนนี้เมนเทอร์ซือไม่ว่าง ฉันพาคุณไปก็แล้วกัน”
“ไม่จำเป็น” มู่ชิงเมิ่งเก็บรอยยิ้มแล้วพูดอย่างเย็นชา “ฉันไม่ชอบโซนวีไอพี”
หลินชิงเหยียนเม้มริมฝีปากแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนยิ่งกว่าเดิม “ผู้อาวุโสมู่ชอบมุมคนน้อยเหรอคะ มุมตรงนั้นก็ไม่เลวนะคะ”
“เมนเทอร์ซือก็จริงๆ เลย พาผู้อาวุโสมู่เข้ามาแล้ว ทำไมถึงไม่หาที่นั่งไว้ให้ผู้อาวุโสมู่สักที่นะ”
ทันใดนั้นมู่ชิงเมิ่งก็ชะงักฝีเท้าก่อนจะหันมามองหลินชิงเหยียนด้วยสายตาขัดเคือง
เธอดูท่าทางเหมือนผู้หญิงอ่อนหวาน แต่ฉับพลันกลับดูดุดันเย็นชาขึ้นมา กระทั่งยิ่งชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังข่มอยู่
หลินชิงเหยียนเดินเซถอยไปด้านหลังหนึ่งก้าวอย่างควบคุมไม่ได้ “ผู้อาวุโสมู่?”
“ตอนฉันเป็นวัยรุ่นเคยช่วยโปรดิวซ์ทำเพลงประกอบละครจีนโบราณเรื่องหนึ่ง” มู่ชิงเมิ่งคลี่ยิ้ม “บางคนหลงคิดว่าแค่ได้แสดงละครโบราณก็ขึ้นเป็นผินเฟยของวังหลังแล้ว วันๆ คิดแ
