อาอาอวี้มาอยู่กลุ่มเดียวกับซือฝูชิงเพราะไม่อยากให้เขาเดบิวต์ พวกเราเลิกด่าซือฝูชิงดีกว่า ไม่งั้นคงตกหลุมพรางของทางรายการแน่ๆ]
[ไม่ใช่แค่ห้ามด่า แต่ต้องปกป้องเป็นอย่างดี ทีมงานรายการขยะ!]
หลังจากเซี่ยอวี้ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเรื่องใดเลยกินเสร็จก็เดินตามหลังซือฝูชิงไป พลางขบคิดบางอย่างขณะที่จับจ้องใบหน้าด้านข้างของเธอ
ตอนนี้พวกเขากำลังเดินทางกลับ
ตอนเดินผ่านธนาคารแห่งหนึ่ง จู่ๆ ซือฝูชิงก็พูดขึ้นว่า “รอฉันเดี๋ยว”
จากนั้นพวกเขาก็หยุดฝีเท้าลง
สักพักพวกเขาก็เห็นซือฝูชิงถือทองคำแท่งปึกหนึ่งเดินออกมาด้วยท่าทีสบายๆ
ทุกคน “…”
เซี่ยอวี้เองก็ “…”
ความจริงเขาไม่เข้าใจการกระทำของซือฝูชิงเลยสักนิด
ซือฝูชิงจัดการเอาทองคำแท่งที่แลกมายัดใส่กระเป๋า
เสี่ยวไป๋ที่กำลังนอนฟุบอยู่ในกระเป๋าแล้ววางอุ้งมือไว้ด้านนอกดวงตาพลันลุกวาว “เอ๋ง!”
มันรู้ว่าเจ้านายของมันดีที่สุดแล้ว
ซือฝูชิงสัมผัสสายตาหิวกระหายของเจ้าปี่เซียะได้ จึงเอ่ยเตือน “หนึ่งชิ้นต่อเดือน”
เสี่ยวไป๋ส่ายศีรษะพลางใช้อุ้งมือน้อยชูสามนิ้ว
ทองแท่งชิ้นเดียวจะไปพอยาไส้มันได้อย่างไร
“อ๋อ” ซือฝูชิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “งั้นแกก็ไปกินในฝันเอา ถึงแม้ความสามารถบางอย่างของฉัน
