จะลดลง แต่ฉันซัดแกได้สบายๆ เลย”
เสี่ยวไป๋ “…”
มันเลียมือทั้งสองข้างด้วยท่าทีน้อยใจ
“ทำตัวน่ารักไปก็ไร้ประโยชน์” ซือฝูชิงไม่มีความปรานีเลยสักนิด “แกไม่รู้จริงๆ เหรอว่าตอนนี้ฉันจนมากขนาดไหน”
เสี่ยวไป๋ร้องเสียงเอ๋ง
ก็ได้ มันอดทนไว้ก่อนก็ได้
**
ในขณะเดียวกันเฟิ่งซานที่ได้รับรายงานจากธนาคารก็ตกอยู่ในความฉงน
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวขึ้นไปข้างหน้า เปิดปากพูดอย่างยากลำบาก “พี่เก้า คุณซือไปแลกทองคำแท่งจากธนาคารมาสิบหยวนครับ”
ในที่สุดอวี้ซีเหิงที่นั่งอยู่บนโซฟาก็เงยหน้าขึ้น “ทองคำแท่งงั้นหรือ”
นี่จึงทำให้เขามั่นใจว่าเจ้านั่นคือปี่เซียะจริงๆ
ดูท่าทางเจ้าปี่เซียะตัวนี้คงบาดเจ็บสาหัส มิเช่นนั้นคงไม่ต้องการทองคำแท่งมาเติมพลังมากมายขนาดนี้
“อืม” อวี้ซีเหิงเอ่ยเสียงทุ้ม “วันหลังก็จ่ายทองคำแท่งให้เธอแทนแล้วกัน”
เฟิ่งซานพยักหน้า
เก็บเป็นทองคำแท่งรักษามูลค่าได้ดีกว่าจริงๆ
ใช้ตบคนยังไม่เปลืองแรงมือเลย
“อาเก้า” อวี้ถังอ้าปากหาวขณะเดินลงบันไดมาข้างล่าง เธอเกาผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง “ยังเหลือข้าวกินไหมคะ”
อวี้ซีเหิงพลิกเอกสารในมือ เอ่ยเสียงเรียบ “ทำเอง”
“ค่ะ” อวี้ถังยู่ปากใส่ที “เมื่อวานฉันเจอพี่สามด้วย แต่ฉั
