นไม่ได้บอกว่าอาเก้าอยู่ที่นี่”
“คุณชายอวี้เย่าเหรอ” เฟิ่งซานชะงัก “ตอนนั้นคุณหนูอวี้ถังกำลังกินข้าวอยู่กับคุณซือหรือเปล่า”
“ใช่ ชิงชิงเท่สุดๆ เลย” อวี้ถังสาธยายรอบหนึ่งด้วยสีหน้านับถือ “ทำไมชิงชิงถึงไม่เป็นผู้ชายนะ ถ้าเป็นฉันคงแต่งงานด้วยแล้ว”
อวี้ซีเหิงได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้น
“ขอโทษค่ะอาเก้า!” อวี้ถังตะโกนขอโทษเสียงดัง “ชิงชิงคู่ควรกับอาเก้ามากกว่า เหมาะกันมากๆ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่แน่นอน!”
อวี้ซีเหิงกดตรงหว่างคิ้ว
โวยวายเรืองเหลวไหลอีกแล้ว
อวี้ถังลองปรึกษากับอวี้ซีเหิงดู “อาเก้ายกชิงชิงให้ฉันสักระยะหนึ่งได้ไหม”
อวี้ซีเหิงเหลือบมองเธอแวบหนึ่งด้วยสีหน้าที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใด
อวี้ถังตัวสั่นสะท้านราวกับถูกฮ่องเต้ทอดมอง “…รบกวนแล้ว ฉันไปกินมื้อเช้าดีกว่า!”
**
ภายในห้องซ้อมเต้นอีกฝั่งหนึ่ง
หลินชิงเหยียนกำลังซ้อมเต้นให้เหล่าเด็กฝึกอยู่
ส่วนด้านข้างเต็มไปด้วยอุปกรณ์ที่เธอให้พนักงานช่วยขนมาจากห้องซ้อมเต้นสอง
เธอไม่ได้ขาดแคลน อีกทั้งไม่ได้ใช้งานด้วย
ซือฝูชิงไม่ยกเซี่ยอวี้ให้เธอ เธอก็จะทำให้ซือฝูชิงใช้ชีวิตอย่างไม่เป็นสุข
ถึงแม้เธอจะมองว่าเซี่ยอวี้ไปได้ไกล แต่เธอไม่มีทางทำลายผลประโยชน์ของตนเองเพียงเพร
