ดินต้าเฉียนแห่งนี้แท้จริงแล้วเป็นของผู้ใดกันแน่?
เป็นของราชวงศ์เชียง?
เป็นของชาวบ้านธรรมดา?
หรือว่าเป็นพลังอำนาจตระกูลใหญ่ในใต้หล้า?
ลูเยียคร้านจะไปแยกแยะให้เสียเวลา
ทว่าเขามั่นใจสิ่งหนึ่ง… อย่างน้อยราชวงศ์เชียงในยามนี้ก็ไม่มีคุณสมบัติพอจะมาตัดสินความผิดให้แก่เขา!
ตูม!
พลังแห่งค่ายกลที่เจิดจาดุจเปลวเพลิงแผ่กระจายออกราวกับแส้ทัณฑสวรรค์ฟาดลงมาอย่างรุนแรง
ขันทีเฝิงถูกฟาดจนซวนเซไปมาผมเผากระเซอะกระเซิงใบหน้าของเขาเขียวคล้ำดวงตาแทบจะถลนออกมาด้วยความโกรธ “หากเจ้ายังไม่ยอมหยุดมือไม่ใช่เพียงเจ้าที่ต้องตายแต่ตระกูลลูทั้งหมดของเจ้าจะต้องพินาศสิ้น!”
ลูเยียไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
เขามิมีกะจิตกะใจจะเสวนากับอีกฝ่าย ภายใต้การควบคุมของเขาคลื่นพลังค่ายกลที่หนาแน่นราวกับเปลวเพลิงนับหมื่นแสนโถมซัดเข้าใส่ไม่หยุดหย่อน บดขยี้จนขันทีเฝิงต้องถอยร่นครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลสภาพอเนจอนาถยิ่งนัก
ต้องยอมรับว่าค่ายกลเปลวเพลิงลี้ลับจือเวยช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนักและต้องยอมรับอีกว่าบรรพชนขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน!
หากเป็นผู้อื่นมาอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเขาคงถูกทำลายไปนานแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
และเพราะการพัวพันของตาเฒ่าผู้นี้เองที่ทำให้ลูเยียไม่อาจใช้ค่ายกลเปลวเพลิงลี้ลับจือเวยปิดผนึกวังหลวงทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์
ตูม!
ขันทีเฝิงเหวี่ยงหอกยาวโจมตีอย่างดุดันราวกับคนบ้า ทันใดนั้นเข
