บกัดลิ้นตัวเอง ในสำนักนี้ ใครกล้าสอบถามเรื่องส่วนตัวของเจ้าสำนักอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้? ช่างเป็นคนที่ไม่รักชีวิตเสียจริง!
แต่กลับเห็นเวินชิวเจวี่ยไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับยิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านอารองไม่เคยบอกเจ้าหรือว่า เขาเองก็เคยตามจีบข้าด้วยเช่นกัน?”
ลู่เยี่ยอึ้งไป “มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?”
เวินชิวเจวี่ยกล่าว “บางทีเขาอาจจะรู้สึกอับอายมากเกินไปกระมัง เพราะตอนที่ข้าปฏิเสธเขา ข้าไม่ได้ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย”
บัดซบ! ท่านอารองเจ้าเฒ่านี ไมนึกว่าจะมีเรื่องน่าอับอายแบบนี้ด้วย!
ระหว่างทางที่มุ่งหน้าไปยังยอดเขาเวยหราน เหมิงฮาวอดรนทนไม่ไหวจึงกล่าวว่า “ศิษย์น้องลู่ เจ้าอย่าคิดว่าท่านเจ้าสำนักเป็นคนใจดีเชียวนะ ทั่วทั้งหกสำนักใหญ่ล้วนเรียกท่านเจ้าสำนักของพวกเราว่า ‘ยักษ์ผมขาว!’”
ลู่เยี่ยชะงักไป “ท่านเจ้าสำนักอารมณ์ไม่ดีเอามาก ๆ รึ”
เหมิงฮาวลดเสียงลงเอ่ยว่า “ไม่ใช่แค่อารมณ์ไม่ดีนะ มันแย่มากเลยต่างหาก! เพียงแค่พูดจาไม่ถูกคอก็ชักกระบี่ออกมาฟันคนแล้ว เจาลองไปถามดูสิ ในหกสำนักใหญ่ ท่านเจ้าสำนักคนใดบ้างที่ไม่เคยถูกท่านเจ้าสำนักของพวกเราฟัน?”
ลู่เยี่ย “…”
การกระทำของตนเองที่แสดงออกต่อหน้าเวินชิวเจวี่ยในวันนี ดูเหมือนจะเป็นการหาเรื่องตายเกินไปหน่อยหรือไม่?
“แต่ท่านเจ้าสำนักดีกับเจ้าจริงๆ นะ เมื่อครู่ข้าเกือบคิดว่าท่านเจ้าสำนักจะทุบตีเจ้าเสียอีก!”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เหมิงฮาวแสดงความผิดหวังออกมาเล็กน้อยอย่
