ใจ
ครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะผูเหิงเยว เขาคงไม่สามารถสร้างผลงานจนได้เป็นศิษย์หลักได้ แน่นอนว่าเขาต้องขอบคุณอีกฝ่ายเป็นอย่างดี
“เอาอย่างนี้แล้วกัน หากวันหน้าเจ้าต้องการกู้หน้าคืนเมื่อใด ก็มาหาข้าได้ตลอด”
ลู่เยี่ยตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ “ข้าจะไม่มีวันปฏิเสธเจ้าเพียงเพราะเจ้าอ่อนแอ และข้าจะรับประกันว่าทุกครั้ง เจ้าจะแพ้อย่างหมดใจ”
ผูเหิงเยวเกือบจะอดทนไม่ไหว อยากจะฟันอีกฝ่ายสักดาบ
หายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง ผูเหิงเยวก็กล่าวว่า “แม้ว่าเจ้าจะชนะข้า แต่ข้าก็ยังไม่คิดว่าเจ้าคู่ควรกับเทพธิดาชิงหลี!”
ลู่เยี่ยหัวเราะพลางกล่าวว่า “ยิ่งเจ้าพูดเช่นนี้มากเท่าใด ก็ยิ่งพิสูจน์ว่าชิงหลีของข้าเป็นคนยอดเยี่ยมมากเท่านั้น ซึ่งยิ่งทำให้ข้ามีความสุข เจ้ากำลังชมข้าอ้อม ๆ นะเนี่ย”
บัดซบ! ผูเหิงเยวเกือบจะสบถออกมาแล้ว เขายังไม่เคยเจอคนที่ไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อนเลย
ลู่เยี่ยถามขึ้นกะทันหัน “ว่าแต่ ทำไมเจ้าถึงมาปิดล้อมทางเข้าประตูสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ด้วย มีความแค้นใหญ่หลวงอะไรหรือ?”
“เจ้าคิดมากไปแล้ว” ผูเหิงเยวตอบ “ข้าแค่ต้องการพิสูจน์ให้เทพธิดาชิงหลีได้เห็นเท่านั้นเอง!”
กล่าวจบก็หันหลังเดินจากไป
พวกคนที่หลงรักชิงหลีล้วนคลั่งไคล้ถึงขั้นบ้าคลั่งเสียสติขนาดนี้เชียวหรือ?
“ไม่แปลกใจเลยที่สำนักกระบี่เก้าสวรรค์ตั้งแต่บนลงล่างต่างไม่ชอบข้าตั้งแต่แรก” ลู่เยี่ยส่ายหัวเล็กน้อย “ล้วนเป็นเพราะความผิดของชิงหลีแท้ ๆ”
เมื่อลู่เยี่ยกลับม
