อยอยู่ที่นี่ก่อนหน้านี้ เห็นได้ชัดว่าเขาคาดเดาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าพวกเขาจะมา จึงได้ขุดหลุมพรางไว้ก่อน รอให้พวกเขากระโดดเข้าไปเอง!
น่าเสียดายที่พวกเขาเข้าใจช้าเกินไป
“ทุกท่าน แม่น้ำภูเขาล้วนเป็นทางผ่าน สุดท้ายย่อมต้องจากลา การส่งผู้อื่นสู่ปรโลกนั้น ย่อมมีบุญวาสนา”
“เชิญออกเดินทางเถิด!”
เมื่อเสียงของลู่เยี่ยดังขึ้น ค่ายกลสังหารก็ทำงานอย่างทรงพลังทันที
เพียงชั่วพริบตา ฟางเป่ยเจิ้นและองครักษ์ปราบปีศาจทั้งสามนายก็สิ้นลมหายใจ
“ให้ตายเถอะ!! ข้าระมัดระวังตัวมาตลอดทาง แต่ทำไมยังถูกหลอกเข้าให้อีก!”
ก่อนตาย ฟางเป่ยเจิ้นเต็มไปด้วยความเศร้าโศกแค้นใจ และอัดอั้นตันใจ
ลู่เยี่ยคงเข้าใจความรู้สึกของฟางเป่ยเจิ้นได้
ทั้งระมัดระวังตัว ไม่ยอมลงมือเอง แม้กระทั่งยอมดูสถานการณ์อยู่ริมฝั่ง เพื่อหลีกเลี่ยงเหตุไม่คาดฝัน
แต่น่าเสียดายที่ในที่สุดก็ไม่สามารถหนีพ้นจากคำว่า ‘โลภ’ ไปได้อยู่ดี
คงเป็นเพราะฟางเป่ยเจิ้นไม่อาจนึกภาพได้ว่า เขากล้าที่จะไม่สนใจกฎเกณฑ์ของกรมปราบปีศาจและจัดการพวกเขาให้สิ้นซากเช่นนี้
ลู่เยี่ยเก็บค่ายกลสังหารแล้วอดไม่ได้ที่จะนวดหว่างคิ้วของตัวเอง
การสังหารฟางเป่ยเจิ้นกับพรรคพวกนั้นไม่ใช่เรื่องยาก
แต่เพื่อให้สามารถเข้าร่วมกรมปราบปีศาจได้อย่างราบรื่น จำเป็นต้องหาเหตุผลที่ชอบธรรม เพื่อที่จะไม่ถูกพัวพันหลังจากสังหารผู้คนแล้ว
“เจ้าว่า ฟางเป่ยเจิ้นและคนอื่นๆ ตายอย่างไร?” ลู่เยี่ยถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน
