นั้น แม้แต่ผู้คนที่ยืนดูอยู่ห่างออกไปก็ยังรู้สึกได้ว่าพื้นดินทั้งวังหลวงสั่นสะเทือน เมื่อเห็นว่าโจมตีพลาดเป้า หลี่เต้าก็ดึงง้าวมังกรทมิฬกลับขึ้นมาจากพื้น พอเงยหน้ามองไปเขาก็เห็นเจียนจื่อเต้าหนีขึ้นไปอยู่บนกลางอากาศแล้ว เมื่อมองดูอาภรณ์ที่เรียบร้อยของหลี่เต้าแล้วมามองดูสภาพของเจียนจื่อเต้าในตอนนี้ ทุกคนจึงเข้าใจแล้วว่าในการต่อสู้ระหว่างทั้งสองคนนั้น หลี่เต้าเป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างชัดเจน ภาพนี้ทำให้หลายคนต้องสูดลมหายใจเฮือกด้วยความตกใจไม่ได้
เจียนจื่อเต้าได้แสดงวิชาระดับเทพมนุษย์ออกมาแล้ว งั้นหลี่เต้าที่สามารถกดดันเขาได้นั้นเล่า ทุกคนได้ค้นพบอีกครั้งว่าพวกเขาประเมินอูอันกงท่านนี้ต่ำเกินไปจริงๆ อูอันอูอัน… บางคนหวนนึกถึงเหตุผลที่ฮ่องเต้พระราชทานบรรดาศักดิ์ให้หลี่เต้าว่า อูอันโชกุกำลังเพื่อสร้างสันติสุขให้แก่ใต้หล้า! และตอนนี้ท่านอูอันกงผู้นี้ก็ทำได้จริงๆ
เถียซานเหนียงมองดูหลี่เต้าที่องอาจผึ่งผาย ถอนหายใจด้วยความโล่งอก อดไม่ได้ที่จะพึมพำเบา ๆ ว่า “ช่างซ่อนความสามารถไว้ลึกจริงๆ”
ทว่าสายตาของจีหมิงเยว่ที่มองไปทางหลี่เต้ากลับเต็มไปด้วยความซับซ้อน องค์หญิงหมิงเยว่เอ่ยขึ้น “คนผู้นี้กลับมีพลังระดับเทพมนุษย์ด้วย…” เดิมทีนางคิดว่าหลังจากพยายามด้วยตนเองจนทะลวงขั้นระดับมหาราชาปรมาจารย์ได้แล้ว จะสามารถตามหลี่เต้าทันได้ จากนั้นก็จะอาศัยพลังความสามารถรังแกเขาสักหน่อย ทำให้เขาเลิกแย่งชิงเสี่ยวอวี่เอ๋
