เห็นสัตว์ตัวน้อยสีขาวและก้อนแสงสีทอง เมื่อเห็นสัตว์ตัวน้อยสีขาว จีหมิงเยว่ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร แต่เมื่อเห็นก้อนแสงสีทองแล้ว สีหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนไปในทันที
“จะเป็นไปได้อย่างไรกัน! ก่อนจะเข้าสู่การปิดด่านยังดีอยู่เลย!” จีหมิงเยว่พึมพำกับตัวเอง องค์หญิงหมิงเยว่พลันชะงักไป ปฏิกิริยาของจีหมิงเยว่ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ
ในตอนนั้นเองก็มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น
“องค์หญิง ทรงอยู่หรือไม่เพคะ?” จากนั้นเสียงของนางกำนัลก็ดังมาจากนอกประตู
“เข้ามา” องค์หญิงหมิงเยว่เอ่ยขึ้น
เมื่อประตูห้องถูกเปิดออก นางกำนัลผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาคุกเข่าแล้วกล่าวว่า “องค์หญิงเพคะ เสด็จพ่อ…”
เสด็จพ่อหรือ? สีหน้าขององค์หญิงหมิงเยว่พลันเปลี่ยนไปทันที เมื่อนึกถึงปฏิกิริยาของจีหมิงเยว่เมื่อครู่นางก็รีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้นกับเสด็จพ่อ?”
“ฝ่าบาททรงสวรรคตแล้วเพคะ” สีหน้าขององค์หญิงหมิงเยว่ที่เมื่อครู่ยังมีสีเลือดฝาดอยู่กลับซีดเผือดในชั่วพริบตา
“บอกข้าสิว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง!” ในยามที่ไม่รู้จะทำอย่างไร องค์หญิงหมิงเยว่ได้แต่มองหาจีหมิงเยว่เพื่อขอคำตอบ จีหมิงเยว่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “เรื่องนี้คงเป็นความจริง”
องค์หญิงหมิงเยว่ยกมือกุมหัวใจโดยไม่รู้ตัว ความเจ็บปวดนั้นราวกับถูกธนูนับหมื่นแทงทะลุหัวใจ จีหมิงเยว่เองก็รู้สึกไม่ต่างกัน เพราะนางก็คือหมิงเยว่ และหมิงเยว่ก็คือนาง ความรู้สึกที่มีต่อฮ่องเต้ของทั้งสอง
