คนนั้นเหมือนกัน
ในตอนนั้นเองนางกำนัลได้เอ่ยขึ้นว่า “องค์หญิงโปรดทำใจ ที่ด้านนอกมีขันทีมาส่งพระราชโองการ บอกว่าฝ่าบาทมีรับสั่งถึงเหล่าองค์ชายและเชื้อพระวงศ์ ให้พระองค์เสด็จไปรับพระราชโองการที่พระที่นั่งไท่เหอ” เมื่อเห็นว่าองค์หญิงหมิงเยว่ยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง นางกำนัลจึงลุกขึ้นก้มหน้าพูดว่า “หม่อมฉันจะรออยู่ด้านนอก”
หลังจากนางกำนัลปิดประตูแล้ว องค์หญิงหมิงเยว่ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ร่างทั้งร่างทรุดลงบนเตียง ไม่ไกลออกไปสัตว์ตัวเล็กสีขาวดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงความเศร้าโศกขององค์หญิงหมิงเยว่ มันจึงกระโดดเบา ๆ มาอยู่ตรงเบื้องหน้า จากนั้นก็มุดเข้าไปในอ้อมอกของนางพลางถูไถตัว จีหมิงเยว่เอ่ยปากว่า “ฝ่าบาทมีพระบัญชา คงเป็นเรื่องสำคัญ พวกเราไม่ควรชักช้าอยู่ตรงนี้”
องค์หญิงหมิงเยว่ยังคงจมอยู่ในห้วงความเศร้า ไม่อาจถอนตัวออกมาได้ เมื่อเห็นดังนั้นจีหมิงเยว่ก็ได้แต่ส่ายหน้าเงียบ ๆ ในชั่วขณะถัดมา ท่าทางขององค์หญิงหมิงเยว่ที่กำลังโศกเศร้าก็พลันเปลี่ยนไป เมื่อลืมตาขึ้นมาใหม่แม้แววตาจะยังคงมีความโศกเศร้าหลงเหลืออยู่ แต่ก็สามารถกดข่มเอาไว้ได้แล้ว
“เจ้าพักผ่อนก่อนเถิด เรื่องที่เหลือข้าจะจัดการให้เอง” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงขององค์หญิงหมิงเยว่ก็ดังขึ้นในห้วงความคิด “รบกวนเจ้าแล้วพี่หญิง”
จีหมิงเยว่ก้มมองสัตว์ตัวเล็กสีขาวในอ้อมอก ก่อนจะลูบหัวมันเบา ๆ พลางเอ่ยเสียงแผ่วว่า “กลับไปเถิด” เมื่อได้ยินดังน
