ยเป็นหยกโลหิตก้อนหนึ่ง จากนั้นเขาก็เดินไปที่ด้านหน้าของฮ่องเต้แล้วยื่นมือออกไปทันที
“อูอันกง ท่านจะทำอะไร!”
พอจ้าวฉงเห็นภาพนั้น เขาก็รีบออกมาขวางไว้ทันที ในสายตาของเขาหลี่เต้ากำลังจะลบหลู่ร่างมังกร
“หากขวางข้า พระองค์ก็จะตายจริงๆ แล้ว” หลี่เต้าเอ่ยปากตอบ
“อะไรนะ!” ทันใดนั้น ดวงตาของจ้าวฉงก็พลันเปล่งประกายขึ้นมา “ท่านสามารถช่วยฝ่าบาทได้!”
“ข้าไม่อาจกล่าวว่าช่วยได้ เพียงแต่จะลองดู”
ตึง!
ในชั่วพริบตาถัดมา จ้าวฉงก็พลันคุกเข่าลงกับพื้นทันที เขาโขกศีรษะคำนับพลางกล่าวว่า “อูอันกง หากท่านสามารถช่วยฝ่าบาทได้ ชีวิตของข้าผู้นี้ก็เป็นของท่าน”
“ข้าจะเอาชีวิตท่านไปทำอะไรกัน”
ต้องบอกว่าจ้าวฉงนั้นสมควรกับที่ฮ่องเต้พระราชทานนามให้จริงๆ แม้ว่าฮ่องเต้จะสิ้นพระชนม์แล้วแต่ก็ยังคงจงรักภักดีเช่นนี้ หลี่เต้าไม่ได้สนใจจ้าวฉงอีก เมื่อไม่มีคนขวางทางแล้ว เขาก็รีบมาถึงเบื้องหน้าฮ่องเต้ทันที
เมื่อมองเห็นฮ่องเต้ที่กำลังหลับตาอยู่ หลี่เต้าก็คิดในใจว่า ‘หากปล่อยให้คนผู้นี้ตายไปอย่างสงบเช่นนี้ มันง่ายเกินไป’ ฮ่องเต้ยังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา อย่างน้อยก็ต้องรอให้เขากับเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ได้รู้ความจริง และเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงเสียก่อน ถึงตอนนั้นฮ่องเต้จะตายอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องสนใจแล้ว ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องระบายความอัดอั้นในใจออกมาให้ได้ ว่าแล้วหลี่เต้าก็ไม่รอช้า เขาใช้มือง้างปากฮ่องเต้ แล้วยัดหยกโลหิตเข
