งก็ยื่นของในมือส่งให้
“ขอบคุณท่านแม่ทูนหัวเจ้าค่ะ”
เสี่ยวอวี่เอ๋อร์รับของขวัญจากในอ้อมอกของหลี่เต้า จากนั้นนางก็หันไปพูดกับหลี่เต้าว่า “ท่านอา เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ได้ของขวัญแล้ว”
เถียซานเหนียงที่อยู่ด้านข้างมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ นางรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
“อา น่าอิจฉาเสี่ยวอวี่เอ๋อร์จริงๆ” หลี่เต้ากล่าวด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ
หลังจากนั้นคนทั้งสองคนก็สนิทสนมกันอย่างออกรสต่อหน้าองค์หญิงหมิงเยว่และเถียซานเหนียง ภาพตรงหน้านี้ทำให้องค์หญิงหมิงเยว่รู้สึกหึงหวงขึ้นมาในใจ แม้จะรู้ว่าท่าทีของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ที่มีต่อหลี่เต้านั้นแตกต่างไป แต่เมื่อได้เห็นปฏิสัมพันธ์ของทั้งสองคนด้วยตาตัวเองแล้ว นางถึงได้พบว่าตนประเมินเสน่ห์ของหลี่เต้าต่ำเกินไป ทำไมซานเหนียงถึงได้หลงเสน่ห์เขา แม้แต่เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็ยังถูกดึงดูดไปด้วย นางยังเป็นเพียงเด็กน้อยเท่านั้น
“ท่านอา ข้าจะบอกท่านว่าปลาน้อยน่ารักมาก เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ตั่งชื่อให้พวกมันทุกตัวแล้ว ท่านอาอยากดูหรือไม่” ทันใดนั้นเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็พลันเอ่ยปากขึ้นมา
“นั้นต้องถามเสด็จแม่ของเจ้าแล้ว”
ด้วยความรู้สึกที่ไวต่อการรับรู้ หลี่เต้าได้พบกับกลุ่มความแค้นที่มีชื่อว่าองค์หญิงหมิงเยว่แล้ว เมื่อได้ยินดังนั้นเสี่ยวอวี่เอ๋อร์จึงหันกลับมามององค์หญิงหมิงเยว่ด้วยสีหน้าเปี่ยมความคาดหวังก่อนจะถามว่า
“เสด็จแม่ เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ไปเล่นกับท่านอาได้หรือไม่เพคะ”
เมื่อเห็
