ขณะเดินผ่านหลี่เต้า ทุกคนต่างพากันหลบห่างออกไปไกลกว่ากัน หากไม่ใช่เพราะมีขุนนางฝ่ายปกครองและฝ่ายทหารยืนขวางอยู่สองข้าง คนพวกนี้คงจะเดินอ้อมลานพระราชวังไปเลยทีเดียว
“กระหม่อมขอ… ขอถวายบังคมฝ่าบาท”
เมื่อทุกคนเห็นฮ่องเต้ก็พากันคุกเข่าลงตามสัญญาณของซุนเซียนแล้วร้องขึ้นว่า
“ขอฝ่าบาทโปรดช่วยเหลือกระหม่อมและชาวบ้านผู้บริสุทธิ์แห่งถังโจวดวยพะยะค่ะ”
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรไปที่หลี่เต้าครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับไปมองพยานเหล่านั้น
จากนั้นฮ่องเต้ก็เอ่ยขึ้นเสียงเบาว่า “พวกเจามีความทุกข์อันใด จงบอกให้เราฟังอย่างละเอียด”
“พะยะค่ะ!”
ดังนั้นพยานเหล่านั้นจึงเริ่มเล่าสิ่งที่ตนได้พบเห็นออกมา
“ขอฝ่าบาทโปรดช่วยพวกกระหม่อมด้วย กระหม่อมได้เห็นด้วยตาตนเองว่าครอบครัวถูกท่านผู้นั้นสังหารจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว”
“กระหม่อมก็เช่นกันพะยะค่ะ ครอบครัวไม่เพียงถูกฆ่าตายหมด แม้แต่สัตว์เลี้ยงก็ไม่เหลือสักตัว”
“ข้ามีทั้งผู้อาวุโสและเด็กน้อยที่ต้องดูแล เพียงแคปรารถนาจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาจบชีวิตเช่นนี้”
กลุ่มคนเหล่านั้นพากันพูดจาสับสนวุ่นวาย แต่ละคนล้วนเล่าเรื่องราวที่น่าสลดใจออกมา หลังจากฟังจบฮ่องเต้ก็หันไปมองหลี่เต้าที่ยังคงนิ่งเงียบ
“อานกง เจ้ามีอะไรจะกล่าวต่อคำพูดของพวกเขาหรือไม่”
เมื่อได้ยินดังนั้นหลี่เต้าก็ได้สติกลับมา เขาจึงเริ่มจากการมองไปยังกลุ่มคนตรงหน้า
ทุกคนที่สบตากับหลี่เต้าต่างพากันหลบเลี
