่ยง ส่วนผู้ที่ขลาดกลัวก็ถึงกับทรุดตัวลงสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ซุนเซียนกระโดดออกมายืนขวางหน้ากลุ่มคนพลางกล่าวว่า “ท่านอานกง ท่านอย่าได้ใช้อำนาจข่มขู่ผู้อื่น ฝ่าบาทและขุนนางทั้งหลายกำลังจับตามองอยู่”
หลี่เต้ามองดูซุนเซียนพลางยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันกลับไปประสานมือคำนับฮ่องเต้แล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท สิ่งที่พวกเขากล่าวหานั้นไม่ผิด”
“ครอบครัวของพวกเขาอาจจะตายด้วยน้ำมือของกระหม่อม หรือผู้ใต้บังคับบัญชาของกระหม่อมจริง ๆ”
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ทั้งท้องพระโรงก็เกิดความโกลาหล
ทุกคนต่างมองไปที่หลี่เต้าด้วยสายตาเปี่ยมความไม่อยากเชื่อ ในราชสำนักบางเรื่องแม้จะเป็นการกระทำของตน ต้องเลือกวิธีการพูดให้เหมาะสม ไม่มีผู้ใดกล้าสารภาพตรง ๆ เช่นนี้ ในสถานการณ์เช่นนี้แม้ฝ่าบาทจะมีใจอยากปกป้องแต่ก็ยากจะตรัสสิ่งใดได้ ดังนั้นเมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เต้าแล้ว ฮ่องเต้จึงชะงักไปชั่วครู่แต่จากนั้นก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็วและกล่าวว่า “อานกง เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่”
“กระหม่อมทราบดี เป็นการกระทำของกระหม่อมเอง กระหม่อมขอยอมรับโดยไม่ปิดบัง”
ครั้งนี้ถึงคราวที่ซุนเซียนจะได้รู้สึกยินดีเสียที การที่เขาลำบากลำบนหาคนพวกนี้มาและเสี่ยงอันตรายใหญ่หลวงก่อเรื่องนี้ขึ้นก็ไม่สูญเปล่าแล้ว ในที่สุดเขาก็คว้าโอกาสได้สำเร็จ ถึงแม้เรื่องนี้อาจจะไม่สามารถโค่นหลี่เต้าได้ทั้งหมด แต่สำหรับเขาแล้วนี่คือจุดเริ่มต้นที่ดี ซุนเซียนกระโดดออกม
