งหนึ่งของหญิงในชุดนักบวชโดยตรง
“ชิ…” หญิงในชุดนักบวชตระหนักได้ว่าตนเองประมาทเกินไปแล้ว แต่แล้วนางก็วางใจลงอย่างรวดเร็ว นางพนันได้ว่าอีกฝ่ายต้องไม่กล้าฆ่านาง ตราบใดที่ไม่ฆ่านาง นางก็สามารถค่อยๆ เรียกพลังที่เคยมีกลับคืนมาได้ เมื่อถึงเวลานั้นแล้ว ไม่ว่าจะหลบหนีหรือพยายามปราบเขาอีกครั้งก็ย่อมได้
อีกด้านหนึ่ง หลังจากเหวี่ยงโซ่ออกไปหนึ่งเส้น หลีเต้าก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี่มีโซ่อีกหลายเส้นปรากฏขึ้นมา สุดท้ายโซ่แต่ละเส้นก็ตรึงเข้ากับแขนขาและเอวของหญิงในชุดนักบวช
หลีเต้าก้มมองด้านล่างแวบหนึ่ง จากนั้นเขาก็เริ่มพุ่งลงไปข้างล่าง หญิงในชุดนักบวชเองก็ถูกโซ่ดึงตามลงไปทันที ไม่นานนักทั้งคู่ก็ตกลงบนพื้น หลีเต้าสะบัดโซ่ในมือ ปลายอีกด้านของโซ่ทั้งห้าเส้นกลายเป็นตะปูขนาดใหญ่ปักลึกลงไปในพื้นดินโดยตรง ตรึงหญิงในชุดนักบวชเอาไว้อย่างแน่นหนา
หญิงในชุดนักบวชมองร่างที่ถูกพันธนาการของตน แล้วเอ่ยอย่างเยาะเย้ย “ฆ่าก็ไม่กล้าฆ่า เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป? หรือว่าเจ้าต้องการทรมานข้าผู้เป็นเต้าจวิน? ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็คิดมากไปแล้ว ตัวขาสามารถถ่ายโอนความเจ็บปวดไปให้นางได้อย่างสมบูรณ์”
เมื่อรู้ว่าหลีเต้าจะไม่ลงมือสังหาร ไฉอิจึงพาหญิงชุดขาวกลุ่มนั้นเข้ามาใกล้ ไฉอีรวบรวมความกล้าจ้องมองหญิงในชุดนักบวชแล้วถามว่า “เจ้าไม่ใช่สตรีศักดิ์สิทธิ์จริงๆ หรือ?”
“สตรีศักดิ์สิทธิ์?” หญิงในชุดนักบวชพลันหัวเราะเยาะ “สำนักปราบสวรรค์ไม่มีสิ
