ระมัง?
แต่นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้ จวนอันหยวนปอนั้นเป็นจวนที่สร้างขึ้นในสมัยก่อตั้งราชวงศ์ต้าเฉียน แล้วแบบก่อสร้างจะบังเอิญถูกส่งต่อมาจนถึงปัจจุบันได้อย่างไร ทั้งยังจะถูกนำมาใช้ใหม่ในสถานที่แห่งนี้อีก
ทันใดนั้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ก็ลอยเข้ามาในจมูกของหยางหลิน
“นี่คือ…”
หยางหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินไปตามทิศทางของกลิ่นหอมที่โชยมา
ไปไม่นานนักเขาก็มาถึงลานเรือนแห่งหนึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเพียงควันสีเขียวอ่อน ลอยเอื่อยๆ ออกมาจากในห้องหนึ่ง
กลิ่นหอมนั้นชัดเจนว่าเป็นกลิ่นของไม้จันทน์
ศาลบรรพชน?
ดวงตาหยางหลินพลันสั่นไหว เขาค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า แล้วผลักประตูใหญ่ของศาลบรรพชนให้เปิดออก
สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาเขาคือโต๊ะบูชา และบนโต๊ะบูชานั้นก็มีป้ายวิญญาณวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
สองข้างแขวนธูปไม้จันทน์ที่เพิ่งจุดใหม่ ส่วนด้านหน้าก็มีกระถางธูปวางอยู่ ควันสีเขียวลอยขึ้นมาจากตรงนั้น
ไม่นานนักสายตาของเขาก็จับจ้องอยู่ที่ป้ายวิญญาณแผ่นหนึ่ง
หยางหลินพึมพำด้วยริมฝีปากที่สั่นเล็กน้อย “นี่คือป้ายวิญญาณของเจ้าลูกเต่า ตาเฒ่าหลีงั้นหรือ?”
จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองไปด้านบน ป้ายไม้หลายแผ่นที่เขาเคยเห็นมาก่อนถูกแขวนอยู่บนศาลบรรพชน
ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาเขามากที่สุด ไม่ใช่ป้ายจารึกที่เคยเห็นมาก่อน แต่เป็นป้ายจารึกที่แขวนอยู่ด้านบนสุดของศาลบรรพชน
และยังเป็นป้ายที่ใหม่ที่สุด บนนั้นเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่ห้
