เขาได้เปิดใจกับซิ่วเอ๋อร์และเหมียวซิน
เนื่องจากจวนใหม่เพิ่งได้รับการซ่อมแซมชั่วคราว ยังต้องจัดการรายละเอียดปลีกย่อยอีกหลายอย่าง
ดังนั้นหลังออกจากจวนใหม่แล้ว ทั้งสี่คนจึงกลับมายังจวนไท่ผิงกง
อาจเป็นเพราะได้รู้ถึงอดีตที่ลึกซึ้งของหลีเต้า ในช่วงสามวันนี้จิ่วเอ๋อร์จึงมีหัวข้อสนทนากับสองสาวมากขึ้น
พวกนางอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข
ในขณะเดียวกัน ท่าทีของสองสาวที่มีต่อหลีเต้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย และสนิทสนมกันมากขึ้น
วันนี้
ภายในห้องโถงใหญ่ของจวนไท่ผิงกง หลีเต้าและหยางหลินกำลังนั่งดื่มชาด้วยกัน
หลังจากได้สูดกลิ่นหอมของชาในถ้วย หยางหลินก็เผยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเพลิดเพลิน
เขาจิบชาหนึ่งอึกแล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชื่นชม
“เจ้าหนูหลี นับตั้งแต่ฝ่าบาทขึ้นครองราชย์มา ไม่มีใครโชคดีเท่าเจ้าอีกแล้ว”
“ชาโพธิโบราณของดีเช่นนี้ ฝ่าบาทยังยอมแบ่งให้เจ้าตั้งหนึ่งชั่ง”
“เห็นได้ชัดว่าพระองค์ทรงเห็นความสำคัญของเจ้ามากเพียงใด”
หลีเต้ายิ้มบาง “หากท่านอาหยางชอบ ข้าจะแบ่งให้สักหน่อยดีหรือไม่”
ดวงตาของหยางหลินเป็นประกายทันที เอ่ยขึ้นทันใด
“คนกันเองไม่หลอกกัน ตกลงตามนั้น”
จากนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นได้จึงเอ่ยว่า
“อ้อ ใช่ จวนที่ฝ่าบาทพระราชทานให้เจ้าใกล้จะเสร็จแล้วใช่หรือไม่”
หลีเต้าพยักหน้า
“ซ่อมแซมเสร็จแล้ว กำลังให้เสวี่ยปิงและคนอื่นๆ ช่วยจัดแต่งอีกเล็กน้อย”
“อีกไม่กี่วันน่าจะย้ายเข้าไปได้แล้ว”
หยางหลินพูดด้วยน้ำเสียงที่ม
