“หากเป็นเพียงพวกประจบสอพลอที่ชอบเอาใจคนมีอำนาจก็ไม่เป็นไร นั่นเป็นธรรมชาติของมนุษย์”
“คนประเภทนี้ส่วนใหญ่มีสถานะต่างจากเจ้ามาก เจ้าสามารถจัดการได้ตามใจชอบ ไม่ต้องกังวลมากนัก”
“แต่ยังมีคนอีกประเภทหนึ่งที่มีสถานะค่อนข้างสูง”
“อาจไม่สูงเท่าเจ้า แต่ก็ไม่ได้ต่ำมากนัก และอาจมีคนหนุนหลัง หรืออาจเป็นผู้ที่มีสถานะทัดเทียมกับเจ้า”
“คนประเภทนี้ส่วนใหญ่อมักจะอยู่ในวงสังคม เปรียบเสมือนขุนนางฝ่ายปกครองและขุนนางฝ่ายทหารในราชสำนัก”
“แน่นอนว่ายังจะมีวงสังคมย่อยๆ อีกมากมาย”
“สำหรับคนประเภทนี้ เจ้าจำเป็นต้องเลือกว่าจะจัดการอย่างไร”
“ไม่อยากคบหาแต่ก็ไม่ควรสร้างศัตรูโดยไม่จำเป็น”
“เพราะเมื่อมาถึงระดับนี้แล้ว หากไม่สามารถจัดการอีกฝ่ายได้ในเร็ววัน พวกเขาก็อาจจะคอยสร้างความรำคาญให้เจ้าตลอดไป”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ หยางหลินก็มองไปที่หลีเต้าแล้วหัวเราะเบาๆ
“แน่นอนว่าด้วยนิสัยเช่นเจ้าแล้ว อาจไม่จำเป็นต้องคิดมากนัก”
“ด้วยตำแหน่งและสถานะของเจ้าในตอนนี้ แม้จะสร้างความไม่พอใจให้กับใคร”
“แต่ก็คงมีแค่ไม่กี่คนที่กล้าเล่นงานเจ้า ตรงกันขาม พวกเขาต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายกังวล”
“และนอกเหนือจากคนสองประเภทที่ข้าได้กล่าวไปแล้ว ยังมีคนประเภทสุดท้าย”
เมื่อพูดถึงคนประเภทสุดท้าย น้ำเสียงของหยางหลินพลันระมัดระวังมากขึ้น
สีหน้าเองก็จริงจังขึ้นด้วย
“และคนประเภทสุดท้ายนี้คือคนที่เจ้าต้องระวังให้มากที่สุด”
“และเป็นคนที่มีโอกาสขัดแย้งก
