หน้าที่ของพวกนางคือปกปองเจ้า หากเจ้าเป็นอะไรไป พวกนางกี่ชีวิตก็ไม่พอให้เสีย”
“เสด็จแม่…”
“อย่าเรียกข้าว่าเสด็จแม่”
“เสี่ยวอวิ้เออร์รู้ว่าทำผิด ครั้งหน้าไม่กล้าทำอีกแล้ว ขอท่านโปรดละเว้นพวกพี่ๆ ด้วยเถิด”
เมื่อเห็นท่าทางอ้อนวอนอันน่ารักของเสี่ยวอวิ้เออร์ องค์หญิงหมิงเยวจึงแค่นเสียงเย็นชาครั้งหนึ่ง ความโกรธในใจก็ลดลงไปมาก ทว่าความโกรธที่ลดลงนั้นเป็นเพียงความโกรธที่มีต่อเสี่ยวอวิ้เออร์เท่านั้น ส่วนความโกรธที่มีต่อพวกนางกำนัลยังคงมีอยู่ แต่นางก็ไม่อยากทำอะไรรุนแรงเกินไป ท้ายที่สุดแล้วมีสตรีคนใดบ้างที่อยากแสดงความเลือดเย็นไร้ปรานีต่อหน้าลูกของตน
ดังนั้น…
องค์หญิงหมิงเยวทอดสายตามองไปยังบรรดานางกำนัลแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“โทษประหารอาจละเว้นได้ แต่โทษทัณฑ์ย่อมหนีไม่พ้น เมื่อกลับไปแล้วคนละยี่สิบไม้แบน”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ บรรดานางกำนัลต่างร้องไห้ด้วยความดีใจ รีบโขกศีรษะกล่าวคำขอบคุณ
ที่เรียกว่าไม้แบนนั้นแตกต่างจากการลงโทษด้วยไม้ทั่วไป มันทำมาจากวัสดุพิเศษชนิดหนึ่ง เมื่อตีคนจะไม่มีเลือดออก มีเพียงความเจ็บปวดและอาการบวมเท่านั้น มักใช้ลงโทษสตรี แต่ถึงกระนั้น เมื่อโดนยี่สิบไม้แบนนี้ไป พวกนางกำนัลเหล่านี้ก็คงต้องนอนคว่ำอย่างน้อยหนึ่งเดือน
แม้เสี่ยวอวิ้เออร์จะไม่เข้าใจว่าการลงโทษไม้แบนเป็นเช่นไร แต่เมื่อเห็นท่าทางของพวกนางกำนัล นางก็รู้ว่ามารดาของนางได้ละเว้นโทษให้พวกนางแล้ว
“ขอบคุณเสด็จแม่
