เต้าพลันนึกถึงภาพในอดีต ตอนที่ความทรงจำของเขาเพิ่งฟื้นคืนมาแต่สมองยังค่อนข้างสับสน ในตอนนั้นเขาเพิ่งถูกนางกำนัลตำหนักหมิงเยว่ลากลงมาจากเตียงขององค์หญิง หลังจากถูกนางกำนัลส่งตัวให้ยามแล้ว เขาก็ถูกบังคับให้เปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็ถูกพาตัวมาอยู่หน้าฮ่องเต้ ฮ่องเต้ถามเขาด้วยความโกรธ “ใครให้ความกล้าเจ้าบุกรุกวังหลัง ใครให้ความกล้าเจ้าบังอาจมาล่วงเกินธิดาของข้า บอกข้ามา ใครกัน!”
ในตอนนั้นหลีเต้าจิตใจสับสน อีกทั้งร่างกายก็เป็นเพียงถุงเหล้าถุงข้าว ภายใต้แผ่กามนาจและบารมีของฮ่องเต้ เขาจึงได้แต่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ไม่อาจขยับเขยื้อน จนกระทั่งสุดท้ายเมื่อฮ่องเต้กำลังจะส่งเขาเข้าคุกหลวง หลีเต้าที่ไม่ยอมรอความตาย ไม่รู้ว่ามีเรี่ยวแรงมาจากไหน เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความมุ่งมั่นและเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา
“กระหม่อมยินดีรับผิดชอบต่อองค์หญิงหมิงเยว่”
และก็เป็นประโยคนี้เองที่ทำให้ฮ่องเต้มีโทสะยิ่งกว่าเดิม ในดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย ทั้งยังมีเสียงตวาดของฮ่องเต้ที่โกรธจัดอีกด้วย
“เจ้า… คนไร้ค่าผู้หนึ่ง มีสิทธิ์อะไรมารับผิดชอบหมิงเยว่ของเรา”
เมื่อนึกถึงความทรงจำนั้น แม้ว่าจะเป็นสิ่งที่เขาทําตอนที่ความทรงจำเพิ่งฟื้นคืนและยังมีความสับสนไม่ชัดเจน ไม่ตรงกับความตั้งใจที่แท้จริงของเขา แต่หลีเต้าก็ยังคงรู้สึกอับอาย เขารู้สึกว่าประโยคนั้นสำหรับฮ่องเต้แล้วก็เหมือนกับเจ้าหนุ่มผมเหลืองขี่รถมอเตอร์ไซค์มาหลับนอนกั
