หลิน ทุกอย่างถูกจัดการเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน กองทัพใหญ่ที่เขานำมาก็ได้รวมตัวกันทั้งหมดแล้ว แต่เดิมเขานำทหารมาหนึ่งแสนนาย แต่ตอนนี้เหลือเพียงเจ็ดหมื่นนายเท่านั้น ในจำนวนนั้น สามหมื่นนายส่วนใหญ่สูญเสียไปในสงครามกับเผ่าเลี่ยหั่ว
นอกด่านฟู่เฟิง
“อะไรนะ? ข้าต้องอยู่ที่ด่านฟู่เฟิงหรือ?”
หยางเหยียนเอ่ยถามออกมา เขามองหยางหลินด้วยสีหน้างุนงง
“อืม เจ้าต้องอยู่ที่นี่” หยางหลินเอ่ยต่อ “ข้าได้มอบเจ้าให้หลี่เต้าแล้ว นับจากวันนี้เป็นต้นไป เจ้าก็คือทหารของเจ้าหนูหลี่ เขาสั่งให้เจ้าทำอะไร เจ้าก็ต้องทำตาม”
“ท่านปู่!”
“อย่าเรียกข้าว่าท่านปู่ หากมีหลานเช่นเจ้า ข้าก็อับอายขายหน้า”
“…”
แน่นอนว่าคำพูดของหยางหลินเป็นเพียงคำพูดเท่านั้น เพราะหยางเหยียนเป็นหลานชายคนโต ไม่ว่าจะมองจากแง่มุมใด เขาก็คือทายาทคนแรกของตระกูลหยาง
แต่ตอนนี้ นอกจากวรยุทธ์แล้ว หยางเหยียนไม่มีอะไรที่ทำให้หยางหลินพอใจได้เลย มีเพียงการปล่อยให้เขาออกไปจากการคุ้มครองของตระกูลหยางเท่านั้น ที่อาจทำให้เขาเติบโตขึ้นได้
พอคิดถึงตรงนี้ หยางหลินก็มองไปทางหลี่เต้า “เจ้าหนูหลี่ ข้ามอบเจ้าเด็กเหม็นคนนี้ให้เจ้าแล้ว ข้าไม่ได้มีข้อเรียกร้องสูงอะไร แค่ให้เจ้าหนูนี่มีลมหายใจก็พอ แม้จะขาดแขนขาดขาไป แต่ตราบใดที่ไม่กระทบต่อการสืบทอดวงศ์ตระกูลก็ใช้ได้”
หลี่เต้ามองหยางเหยียนแวบหนึ่ง แล้วมองหยางหลินที่มีสีหน้าจริงจัง จากนั้นก็พยักหน้า
เป็นอย่างที่ห
