ปัญหาใด ๆ จึงวางใจได้อย่างสมบูรณ์
“เอาละ แม้ว่าพิษในร่างกายท่านจะถูกกำจัดแล้ว แต่การนอนป่วยเป็นเวลาหนึ่งเดือนทำให้ท่านต้องพักผ่อนสักหน่อย วิกฤตด่านฟู่เฟิงคลี่คลายแล้ว ท่านจงพักผ่อนที่นี่อย่างสบายใจเถิด”
ท่านเจิ้งลุกขึ้นพูด
“รอก่อน”
ในตอนนั้น เสิ่นจงพยายามฝืนร่างกายลุกขึ้นนั่ง
“ท่านจะทำอะไร”
ท่านเจิ้งขมวดคิ้วถาม
“พักผ่อนได้”
เสิ่นจงมองไปนอกห้อง จากนั้นเอ่ยเสียงทุ้มว่า
“แต่ก่อนจะพักผ่อน ข้าต้องจัดการกับพวกชั่วช้าบางคนก่อน”
พูดจบ เขาก็ฝืนเลิกผ้าห่มลงจากเตียง
อาจเป็นเพราะนอนอยู่บนเตียงมาเดือนกว่า ทำให้ขาทั้งสองข้างยังไม่ชินกับการเดิน จึงโซเซอย่างช่วยไม่ได้
ในชั่วขณะถัดมา ก็มีแขนข้างหนึ่งดึงตัวเขาขึ้นมายืนอย่างมั่นคง
เสิ่นจงมองดูหลี่เต้าแล้วพยักหน้าพลางกล่าว “ขอบคุณ”
จากนั้นก็ค่อยๆ เดินทีละก้าวไปที่ประตู
… ด้านนอกห้อง หลังจากถูกท่านเจิ้งไล่ออกมา ทุกคนก็ยืนรออยู่ท่ามกลางสายลมเย็น
เพราะถูกไล่ออกมาตอนที่ได้ยินว่าเสิ่นจงฟื้น จึงไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าสภาพของเสิ่นจงเป็นอย่างไร
ที่มุมลานเรือน ฉีเซิ่งก็ยังคงรออยู่ รอคอยข่าวที่แน่ชัด เขาไม่เชื่อว่าเสิ่นจงจะฟื้นขึ้นมาได้ง่าย ๆ เช่นนั้น บางทีอาจเป็นเพียงอาการแสงสุดท้ายก่อนตายก็เป็นได้
ทันใดนั้น พร้อมกับเสียงประตูเปิด เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ประตูห้อง
เมื่อทุกคนเห็น ต่างก็เผยสีหน้ายินดีและประหลาดใจ
“แม่ทัพเสิ่น!”
คนที่อยู่ตรงประตูก็คือเสิ่นจงนั่นเอ
