่แตก นี่เป็นเรื่องที่ดีจริง ๆ หากรู้แต่แรกว่าเสิ่นจงแม่ทัพจะไม่เป็นอันตราย ข้าก็คงอยู่ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกเจ้า”
เฉินโหยวสีหน้าเปลี่ยนไป เอ่ยเสียงเย็นชา “เจ้าไม่ได้จากไปเองหรอกหรือ?”
“ข้าไม่ละอายใจ ทุกสิ่งที่ข้าทำล้วนเพื่อปกป้องแม่ทัพเสิ่น”
ฉีเซิ่งกล่าวอย่างชอบธรรม
“เจ้า… ช่างไร้ยางอาย”
เฉินโหยวแสดงออกว่าเขาไม่เคยพบผู้ใดหน้าด้านเช่นนี้มาก่อน ชัดเจนว่าเจ้านั่นหนีไปเพราะรักตัวกลัวตาย แต่กลับพูดจาไพเราะเสนาะหู
ฉีเซิ่งส่ายหน้า
“ตอนที่ข้าจากไป ก็ได้รับความเห็นชอบจากท่านแม่ทัพผู้บัญชาการแล้ว อีกทั้งข้าก็ทำไปเพื่อปกป้องแม่ทัพเสิ่นจริง ๆ นี่คือหน้าที่ของข้า”
สรุปคือ ตอนนี้ฉีเซิ่งยึดมั่นเพียงประเด็นเดียว ทุกอย่างที่ตนทำล้วนทำเพื่อเสิ่นจง ส่วนที่เหลือล้วนเป็นความเข้าใจผิด
อย่างไรเสีย ตอนนี้เสิ่นจงก็เกือบจะเป็นคนตายแล้ว คงไม่มีทางลุกขึ้นมากล่าวโทษเขาได้
เขาพูดออกมาเช่นนี้ ก็แค่ทำให้ภาพลักษณ์ในใจหยางหลินตกต่ำลงเท่านั้น ขอเพียงจับตัวหยางเหยียนได้ ภายหลังก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีโอกาส
แม้ไม่มีโอกาส เขาก็เชื่อว่า ‘พี่ชายที่ดี’ ผู้นี้ของเขาจะต้องหาทางสร้างโอกาสให้เขาแน่
เมื่อเห็นท่าทางไร้ยางอายของฉีเซิ่ง เฉินโหยวยังอยากจะพูดอะไรต่อ
ทันใดนั้น หยางเหยียนที่อยู่ด้านข้างก็ก้าวออกมาพูด
“แม่ทัพเฉินโหยว พอแล้ว ฉีเซิ่งก็ไม่ได้ทำความผิดร้ายแรงอะไร ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ทำไปเพื่อปกป้องแม่ทัพเสิ่น อีกทั้ง
