ทุ่มเทพลังสภาวะจิตทั้งหมดลงไป จึงไม่เหลือพลังไว้ป้องกันตัว เมื่อพลังดาบและปราณไร้เทียมทานปะทะร่างก็จะฉีกผิวหนังของเขา
สภาพเขาดูไม่ได้เลย เซินเชียนซานที่อยู่ตรงหน้าก็ไม่ต่างกัน ต่างก็กำลังประสบกับความเจ็บปวด เพราะร่างกายของเขาใหญ่กว่า จึงต้องรับความเจ็บปวดมากกว่าเล็กน้อย
ยามนี้ แววตาอันเปี่ยมด้วยความมั่นใจของเซินเชียนซานเปลี่ยนเป็นไม่อยากจะเชื่อ แม้แต่ความเจ็บปวดที่ร่างกายก็ยังถูกเขาละเลยไปชั่วขณะ
“เจ้า… เจ้าสามารถรับดาบนี้ได้อย่างไร!” น้ำเสียงแหบแห้งของเซินเชียนซานเต็มไปด้วยความสบสน
เมื่อเผชิญกับคำถามนี้ หลี่เต้าก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา “ตาแก่ ข้าบอกเจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือ ทุกอย่างก่อนหน้านี้ล้วนเป็นการฝึกฝน ตอนนี้ต่างหากที่ข้าใช้พลังเต็มที่”
“เจ้า…” เซินเชียนซานจ้องมองหลี่เต้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน ไม่คิดว่าตนเองทำถึงขั้นนี้แล้ว แต่ก็ยังประเมินพละกำลังของอีกฝ่ายต่ำเกินไป เขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างจัง
แม้ทั้งคู่จะสนทนากันอยู่ แต่มือก็ไม่ได้หยุดต่อสู้แต่อย่างใด ขณะนี้ทั้งสองคนต่างทุ่มสุดกำลังในการโจมตี ต่อจากนี้ก็ต้องดูว่าใครจะทนไม่ไหวก่อน ผู้ไม่สามารถอดทนยืนหยัดไว้ได้ จะต้องได้รับผลสะท้อนของพลังอย่างแน่นอน
ขณะที่สถานการณ์เริ่มใกล้จะชะงักงัน ท่าทีของเซินเชียนซานก็ยิ่งดูแย่ลงเรื่อย ๆ แม้สีหน้าของหลี่เต้าจะยังคงสงบนิ่งตลอด แต่บนหน้าผากมีเหงื่อผุดออกมาเล็
