บว่า “พวกเจ้าเคยเห็นกองทัพไหนใช้ทหารม้าโจมตีเมืองบ้างหรือไม่?”หืม? เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างอึ้งไปจริงด้วย สิ่งที่ทำให้ทหารม้าน่าเกรงขาม เป็นเพราะความคล่องตัวสูงอีกทั้งยังมีความสามารถในการยิงธนูบนหลังม้า และสุดท้ายคือพลังในการพุ่งชน
แต่ทั้งสามอย่างนี้แทบไม่มีประโยชน์ในการโจมตีเมืองเลยถึงม้าของพวกชนเผ่าเป่ยหมานจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางบินขึ้นมาบนกำแพงเมืองได้“หัวหน้า พวกเขากำลัง…”“ดูเอาเองก็รู้”
เมื่อเห็นทหารม้าของเผ่าถ่ามู่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ทุกคนก็พบความผิดปกติในที่สุดทิศทางการขี่ม้าของอีกฝ่ายกำลังเบี่ยงผ่านเมืองหวงซา“หัวหน้า ทำไมพวกเขาถึงวิ่งไปทางด้านหลังล่ะ!” จางเมิ่งรีบถามเมื่อเห็นภาพตรงหน้าหลี่เต้าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยปาก“ดูท่าทางทหารม้ากลุ่มนี้คงมีภารกิจสำคัญ พวกเขาถึงได้จากไป”
“ภารกิจสำคัญหรือ?” เหล่าหัวหน้ากองร้อยสีหน้าเปลี่ยนไปทันที หนึ่งในนั้นรีบกล่าว“ในเมื่อพวกเขามีภารกิจสำคัญ ยิ่งไม่ควรปล่อยให้ผ่านไป จำเป็นต้องหาวิธีสกัดกั้นพวกเขาให้ได้”เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าหันไปมองด้านหลังแวบหนึ่ง ก่อนหันไปออกคำสั่งกับเสวียปิง“ไปหาเชือกมาเส้นหนึ่ง ปล่อยหัวหน้ากองร้อยผู้นี้ลงไปสกัดกั้นทหารม้าพวกนั้น”
ทุกคน “…”“เจ้า!” หัวหน้ากองร้อยที่เอ่ยปากพูดหน้าแดงก่ำ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”“ข้าหมายความว่าอย่างไรงั้นหรือ?” หลี่เต้าเอ่ยเสียงเรียบ“ความหมายของข้าก็ง่าย
