มรับ
หลี่เต้ามองดูทุกคนที่กำลังทรมาน แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า“เรื่องนี้นั้นง่ายมาก เพื่อฝึกความมุ่งมั่นของพวกเจ้าอย่างไรเล่า”“ข้ารู้ว่าพวกเจ้าหลายคนอยากจะบอกว่าตัวเองมีความมุ่งมั่นมาก แม้แต่ความตายก็ไม่กลัว”“แต่ข้าอยากจะบอกว่า การไม่กลัวตายไม่เกี่ยวข้องกับความมุ่งมั่นแต่อย่างใด”“ความมุ่งมั่นที่ข้าพูดถึงคือความตั้งใจของตัวพวกเจ้าเอง ความสามารถในการรับมือกับความกดดัน และความสามารถในการยืนหยัดอย่างไม่ย่อท้อ”“ดังนั้นแทนที่จะโต้แย้งคำพูดของข้า สู้แสดงให้เห็นจริงดีกว่า แค่การยืนซึ่งเป็นการเคลื่อนไหวพื้นฐานของคนเรายังทำไม่ได้ดี ก็อย่ามาพูดเรื่องความมุ่งมั่นกับข้าเลย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางเมิ่งและคนอื่น ๆ ต่างพากันเงียบ พวกเขาไม่ใช่ว่าฟังไม่เข้าใจ จึงรู้ถึงความหมายที่แฝงอยู่ในชั่วพริบตา สายตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นพวกเขาต้องการแสดงให้หลี่เต้าเห็นว่าพวกเขามีความมุ่งมั่นหรือไม่?
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลี่เต้าก็พยักหน้าอยู่ในใจอย่างเงียบ ๆนี่คือความแตกต่างระหว่างทหารอันธพาลกับทหารธรรมดาทหารธรรมดาเมื่อเจอเหตุการณ์เช่นนี้ ยากที่จะกระตุ้นอารมณ์ของพวกเขา แม้จะกระตุ้นได้ก็ไม่อาจทนได้นานแต่ทหารอันธพาลนั้นต่างออกไป เพียงแค่แตะนิดเดียวก็จุดประกายได้แล้ว และอารมณ์เช่นนี้อาจจะยิ่งรุนแรงขึ้นตามกาลเวลาเมื่ออารมณ์เช่นนี้เกิดขึ้น การฝึกต่อจากนี้ก็จะง่ายขึ้นมาก
และแล้ว จนกระทั่งผ่านไปสองชั่วยามไม่มีใครถ
