พวกเราเก็บกวาดความเรียบร้อยครู่หนึ่ง ก่อนจะออกเดินทางมุ่งหน้าต่อไปในป่าที่ลึกขึ้นทุกที
“สรุปคือ คุณกำลังจะบอกว่าฉันควรเลือกลักษณะเฉพาะเป็น วงจรมานา ถ้ามันมีขึ้นมาให้เลือกจริงๆ งั้นเหรอ?”
“ก็น่าจะนะ?”
ผมตอบกึ่งแบ่งรับแบ่งสู้
“เธออาจจะมีตัวเลือกอื่นที่ดีกว่าโผล่มาก็ได้ แต่สำหรับตอนนี้ ผมคิดว่านี่คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดแล้วล่ะ”
“อืม ฉันว่าคุณพูดถูก มนุษย์เราคงไม่ได้มีร่างกายที่วิวัฒนาการมาเพื่อรองรับมานาตั้งแต่แรก การช่วยเสริมรากฐานแบบนั้นเข้าไปมันฟังดูสมเหตุสมผลดี”
เห็นไหมล่ะ! ผมบอกแล้วว่าเราคิดเหมือนกัน!
“แต่ หัวใจมานา มันก็ฟังดูน่าสนใจไม่แพ้กันเลยนะ”
เธอเปรยขึ้นมาอีก
อืม… จะอธิบายยังไงให้เห็นภาพดีนะ?
“ลองนึกภาพว่าเธอมีรถอยู่คันหนึ่งสิ”
ผมก้มหลบกิ่งไม้หนามพลางช่วยยกมันค้างไว้ให้เทสเดินผ่านไปได้สะดวก จากนั้นก็ยืนรอให้เธอทำเครื่องหมายทิ้งไว้บนเปลือกไม้จนเสร็จ
“เธอเก็บเงินได้ก้อนหนึ่งแล้วตัดสินใจซื้อเครื่องยนต์ที่แรงกว่าเดิมมหาศาลมายัดใส่รถคันเดิม โดยที่ส่วนประกอบอื่นอย่างเบรกหรือช่วงล่างยังห่วยเหมือนเดิมเป๊ะ วันหนึ่งเธอขับรถออกไปแล้วเหยียบคันเร่งมิดเพราะอยากลองของใหม่…”
