มเชิญผมเด็ดขาดเลยนะ”
เยี่ยอี้หมิงปรายตาเอือมระอาใส่ “เพ้อเจ้อไปใหญ่แล้ว ตอนนี้พวกเขายังเป็นแค่เพื่อนกันโว้ย”
หม่าจงหัวเบ้ปาก มุมปากกระตุกเป็นเชิงรู้ทัน… เพื่อนกันบ้าอะไร ฝากลูกให้เลี้ยง
ตัดภาพมาภายในห้องกักตัว
หน้ากากป้องกันเชื้อโรคถูกโยนทิ้งกระแทกพื้นอย่างไม่แยแส
กลางหน้าผากของสือเฟย—ผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดี—ปรากฏรอยประทับสีเขียวเข้มสว่างวาบขึ้นมา ตราประทับวิญญาณถูกกระตุ้นการทำงานอย่างสมบูรณ์ ร่างที่นอนนิ่งเบิกตาโพลงขึ้นมากะทันหัน ดิ้นรนขัดขืนสุดแรงเกิดบนเตียงเหล็ก พร้อมแผดเสียงคำรามแหบพร่าเกรี้ยวกราดดุจสัตว์ป่า
ลั่วหยางล้วงเอาหน้ากากสำริดทองคำออกจากกระเป๋าสะพาย ทาบทับลงบนใบหน้าอย่างเยือกเย็น ก่อนจะอัดฉีดพลังวิญญาณสายหนึ่งเข้าไปหล่อเลี้ยง ฉับพลันนั้น กลางหน้าผากของหน้ากากสำริดก็ปรากฏตราประทับวิญญาณสีเขียวเรืองรองขึ้นมาตอบรับการเชื่อมต่อ
ในวินาทีเดียวกัน โสตประสาททั้งหมดถูกตัดขาด ดวงตาทั้งสองข้างจมดิ่งสู่ความมืดมิดมหาศาล ทว่าในก้นบึ้งของความมืดมิดนั้น กลับมีกลุ่มหมอกสีเลือดลอยอ้อยอิ่ง เสียงคำรามของสือเฟยถูกดูดกลืนหายไป สรรพเสียงภายนอกดับวูบ โลกทั้งใบตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับก้นหลุมฝังศพ
นี่คือ… สภา
