วะสื่อวิญญาณ
ด้วยรากฐานลมปราณที่แข็งแกร่งเป็นทุนเดิม ผนวกกับการงมตำราฝึกฝนแบบหามรุ่งหามค่ำตลอดสองวันที่ผ่านมา ลั่วหยางสามารถทะลวงเข้าสู่วิชาสื่อวิญญาณบรรพกาลขั้นต้นได้สำเร็จ แม้ตอนนี้จะต้องพึ่งพาตราประทับวิญญาณบนหน้ากากช่วยเป็นสื่อนำพลัง แต่สำหรับรับมือกับปัญหาเด็กๆ ตรงหน้า… แค่นี้ก็เหลือแหล่
ไพ่ตายที่ทำให้เขามั่นใจเต็มประดาคือ ไม่ว่า ‘วิญญาณร้าย’ จะดุร้ายแค่ไหน แก่นแท้ของมันก็หนีไม่พ้นรูปแบบของพลังงานวิญญาณ และตราบใดที่มันยังเป็นพลังงาน… เคล็ดหลอมปราณขมังเวทที่เขากรำศึกฝึกลมปราณมาสิบกว่าปีก็พร้อมจะกลืนกินมัน เขาแค่ต้องใช้วิชาสื่อวิญญาณล่อสุนัขลอบกัดตัวนี้ให้ออกมาจากถ้ำ จากนั้นก็จับมันดูดซับและบดขยี้ให้แหลกเป็นจุล
ทว่า ปัญหาที่แท้จริงคือ ‘ต้นตอ’ ที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ก้นหลุมบูชายัญต่างหาก โบราณวัตถุที่สามารถแผ่ซ่านอาถรรพ์จนบ่มเพาะวิญญาณร้ายขึ้นมาได้… นั่นแหละคือบอสใหญ่ตัวจริง นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาเลือกซ้อมมือรักษากับผู้เชี่ยวชาญก่อน เก็บตัวตึงไว้ปราบทีหลังสุด อีกอย่าง การที่หม่าจงหัวแบกหน้าไปเชิญเขามา ย่อมหมายความว่าอีกฝ่ายเอาหน้าที่การงานไปแขวนไว้บนเส้นด้าย เขาจึงต้องโชว์ของข่มขวัญสักหน่อย
