ัวร้อนใจจนแทบทนรอไม่ไหว
ลั่วหยางยิ้มมุมปาก “ผู้อำนวยการหม่า ผมเข้าใจว่าคุณกำลังร้อนใจ ถ้าผมมั่นใจเมื่อไหร่ จะรีบแจ้งคุณเป็นคนแรกเลยครับ”
“ตกลง… หัวหน้าแผนกหลัว รบกวนคุณพาเสี่ยวลั่วไปดูคนป่วยเตียงอื่นต่อทีนะ” หม่าจงหัวหันไปสั่ง
สีหน้าของหลัวจู้มืดครึ้มลงทันตาเห็น หม่าจงหัวเป็นแค่ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ ไม่ใช่เจ้านายสายตรงของเขาสักหน่อย ยิ่งบวกกับความหมั่นไส้ลั่วหยางเป็นทุนเดิม เขาจึงทำหูทวนลม ยืนนิ่งไม่หือไม่อือ
“ไม่เป็นไรครับ ผมเดินไปเองได้” ลั่วหยางตัดรำคาญ
หลัวจู้รีบกลับลำแทบไม่ทัน “เดี๋ยวผมพาไปเองดีกว่า คุณไม่คุ้นสถานที่ ข้อมูลคนป่วยก็ไม่มีอยู่ในมือ” พูดจบก็เดินนำหน้าพาลั่วหยางตรงไปยังห้องผู้ป่วยถัดไป
ผู้ป่วยคนที่สองเป็นหญิงสาวอายุน้อย ใบหน้ารูปไข่จิ้มลิ้มพริ้มเพรา ชื่อของเธอคือ ไป๋จิ้ง… สมชื่อจริงๆ ผิวพรรณของเธอขาวผ่องดุจหิมะ อายุเพียงยี่สิบสี่ปี ดูทรงคงเพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ
แต่ปัญหาคือคราวนี้หลัวจู้ดันไม่ยอมมุดหัวออกไปรอข้างนอก หมอนี่เอาแต่ยืนกอดอกจ้องจับผิดลั่วหยางตาเป็นมัน ทำเอาชายหนุ่มถึงกับถอนหายใจ
“หัวหน้าแผนกหลัวครับ รบกวนออกไปรอข้างนอกจะได้ไหมครับ” ลั่วหยางเอ่ยปากอย่างสุภาพ
แต่หลัวจู้ก