ลับยืนกรานหน้าตาย “ผมมีหน้าที่รับผิดชอบทั้งตัวคุณและคนป่วย ขอยืนสังเกตการณ์อยู่ตรงนี้คงไม่รบกวนอะไรมั้งครับ”
ลั่วหยางฉีกยิ้มเย็นชา นัยน์ตาแฝงแววเชือดเฉือน “ชายชราที่ยืนอยู่ข้างนอกนั่นคือผู้เฒ่าเยี่ยอี้หมิงครับ ท่านเป็นถึงอดีตผู้นำระดับสูงที่เอ็นดูผมมาก แถมยังซี้ปึกกับนายกเทศมนตรีของพวกคุณด้วย ผมเห็นคุณทำงานแข็งขันจนถูกชะตาจริงๆ… เอาแบบนี้ไหม เดี๋ยวผมออกไปกระซิบบอกผู้เฒ่าเยี่ย ให้ท่านฝากฝังชื่อคุณกับนายกเทศมนตรีสักหน่อย จะได้เอ่ยปาก ‘ชื่นชม’ การทำงานของคุณแบบจัดเต็มไปเลย ดีไหมครับ”
“…เอ่อ ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวผมออกไปรอข้างนอกดีกว่า” หลัวจู้หน้าถอดสี ลนลานหมุนตัวก้าวฉับๆ ออกจากห้องไปแทบไม่ทัน
หมดเสี้ยนหนามเกะกะสายตาสักที ลั่วหยางไม่รอช้า ขยับปลายนิ้ววาด ‘ตราประทับวิญญาณ’ ลงบนหน้าผากเนียนละเอียดของไป๋จิ้งอย่างว่องไว ก่อนจะเร่งพลังจิตกระตุ้นการทำงานของมันทันที…
ด้านนอกบ้านพักชั่วคราว
“ผู้อำนวยการหม่าครับ สรุปหมอลั่วนั่นเป็นผู้เชี่ยวชาญจากโรงพยาบาลระดับสูงที่ไหนเหรอครับ” ระหว่างที่รอ หลัวจู้ก็ทนเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่
“เสี่ยวลั่วคือ ‘หมอเทวะ’ ที่ท่านอดีตผู้นำเชิญตัวมาเองกับมือ” หม่าจงหัวตอบเรียบๆ
หล