ดักหน้า “เสี่ยวลั่ว ตกลงว่ายังไงบ้าง”
ลั่วหยางเรียบเรียงข้อมูลในหัวครู่หนึ่ง “ผู้อำนวยการหม่า ผมพอจะมองภาพรวมออกแล้วครับ คนของทีมโบราณคดีน่าจะไปสัมผัสโดนโบราณวัตถุชิ้นพิเศษบางอย่างในหลุมบูชายัญเข้า จนถูกพลังลึกลับบางอย่างเล่นงาน... ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากลงไปตรวจสอบหลุมบูชายัญที่เกิดเรื่องดูสักหน่อยครับ”
“เอ่อ… เรื่องนั้น” หม่าจงหัวอึกอัก สีหน้าฉายแววกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ท้ายที่สุดแล้วลั่วหยางก็เป็นแค่คนนอก ไม่มีสถานะทางราชการใดๆ มารองรับ ไม่ได้เป็นแม้กระทั่งทีมแพทย์เฉพาะทางที่เบื้องบนส่งมาสนับสนุนด้วยซ้ำ เอาเข้าจริงที่เขายอมหิ้วลั่วหยางเข้ามาลึกถึงในนี้ได้ ก็เพราะเห็นแก่หน้าเยี่ยอี้หมิงล้วนๆ แต่การที่จู่ๆ ชายหนุ่มจะขอลงไปเหยียบพื้นที่ขุดค้นระดับชาติหน้าตาเฉย นี่มันข้ามหน้าข้ามตาและผิดกฎระเบียบเกินไปจริงๆ
“เดี๋ยวก่อนนะครับ หมอลั่ว ที่คุณอ้างว่าคนป่วยได้รับผลกระทบจากโบราณวัตถุ… มันหมายความว่ายังไงกันแน่” หลัวจู้แทรกขึ้นมาทันที
ลั่วหยางปรายตามอง “การวินิจฉัยเบื้องต้นของพวกคุณคือการติดเชื้อไวรัส เพียงแต่มันเป็นไวรัสสายพันธุ์ใหม่ที่พวกคุณยังหาคำตอบไม่ได้ ถูกต้องไหมครับ”
“แล้วมันไม่ใช่หรือไงล่ะครับ” หลัวจู้สวน
