ไหน!
“พร้อมแล้วค่ะ… เปิดไฟได้เลย” เสียงหวานใสเอ่ยอนุญาต
ลั่วหยางกดสวิตช์ ภายในห้องพลันสว่างวาบ
เยี่ยจือนอนเอนกายอยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว ร่างอรชรถูกซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มไหมบางเบา ใบหน้าสวยจัดแดงซ่านดุจกลีบดอกท้อ ผิวพรรณขาวอมชมพูระเรื่อซับสีเลือดฝาด ภายใต้แสงไฟสาดส่อง ผิวเนื้อเนียนละเอียดของเธอยิ่งดูนุ่มเด้งราวกับเยลลี่ บอบบางจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้
ลั่วหยางสูดลมหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นจินตนาการวาบหวามและแรงกระตุ้นพลุ่งพล่านในอกให้สงบ ก่อนจะก้าวไปหยุดยืนข้างเตียง
สี่ตาประสานกัน นัยน์ตาของทั้งคู่สะท้อนภาพของกันและกัน… ต่างฝ่ายต่างตกอยู่ในความเงียบงัน
บรรยากาศชวนให้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ! นี่มันใช่การสบตาระหว่างหมอกับคนไข้ที่ไหน มองมุมไหนก็เหมือนคู่สามีภรรยากำลังส่งซิกก่อนร่วมหอลงโรงชัดๆ!
“ผะ… ผมจะเริ่มแล้วนะครับ” ลั่วหยางโพล่งทำลายความเงียบ ทว่าพอหลุดปากไปก็แทบอยากจะตบปากตัวเอง… ประโยคบ้าอะไรวะเนี่ย กำกวมชะมัด!
“ต้องใช้เวลา… นานแค่ไหนคะ” เยี่ยจือถามกลับ แต่พอสิ้นประโยค หญิงสาวก็เพิ่งตระหนักว่าคำถามมันชวนคิดลึกสุดกู่ ใบหน้าสวยแดงเถือกลามไปถึงหลังหู
“เอ่อ… ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ประมาณสิบกว่านาทีครับ
