เป็นแค่แพทย์ฝึกหัดงั้นเหรอ”
เยี่ยจืออ้าปากเตรียมแก้ต่าง แต่ลั่วหยางกลับส่งซิกส่ายหน้าเบาๆ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงห้าม แต่เพราะความเชื่อใจที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ เธอจึงยอมกลืนคำพูดลงคอแต่โดยดี
หวังซุ่นลี่หัวเราะหึ “ประธานหลิว ผมไม่ปิดบังเลยนะ ไอ้เด็กนี่มันปีนเกลียวผู้ใหญ่ ไม่เห็นหัวใคร โดนโรงพยาบาลผมตะเพิดไล่ออกมาแล้ว ดูทรงคุณเองก็คงโดนมันต้มเข้าให้แล้วล่ะ”
สีหน้าของหลิวโย่วสุ่ยเริ่มดำทะมึน หลายปีมานี้ไม่มีใครหน้าไหนกล้าหลอกลูบคมเขามานานแล้ว แต่ดูจากสถานการณ์ตรงหน้า เยี่ยจือไม่เพียงโกหก แต่ยังเห็นได้ชัดว่ากำลังยืมมือเขาเป็นเครื่องมือเคลียร์ปัญหาตระกูลซ่ง
ซ่งตงหมิงฉวยโอกาสประจบ “ประธานหลิว พอดีเลยที่ผอ.หวังอยู่ที่นี่ ให้ผอ.ช่วยตรวจอาการให้ไม่ดีกว่าเหรอครับ ระดับผู้เชี่ยวชาญแนวหน้าของประเทศ เก่งกว่าไอ้หมอเถื่อนจอมปลอมนี่เป็นร้อยเท่า”
หลิวโย่วสุ่ยปรายตา “ถ้าอย่างนั้น… รบกวนผอ.หวังช่วยดูให้ผมหน่อยแล้วกัน”
ประโยคนี้ เขาจงใจพูดตอกหน้าเยี่ยจือโดยเฉพาะ
เยี่ยจือเริ่มร้อนรน หันขวับไปมองลั่วหยาง แต่ชายหนุ่มกลับยืนนิ่งสงบ ไม่สะทกสะท้าน
“ปกติผมไม่รับเคสนอกสถานที่หรอกนะ แต่เห็นแก่หน้าคุณซ่ง ผมจะช่วยตรวจ
