พวกเขากลับแนะนำให้ผมเปลี่ยนไปใช้รถเข็นไฟฟ้าแทน… ตกลงคุณรักษาขาผมให้หายขาดได้จริงๆ งั้นเหรอ”
“เอ่อ เรื่องนี้…” หวังซุ่นลี่หลบตาล่อกแล่ก “ผมรับประกันได้แค่ว่าเทคโนโลยีของเราคือที่สุด หมอฝรั่งอาจจะล้ำหน้า แต่ขาดการบูรณาการ โรงพยาบาลเรามีเครื่องมือและบุคลากรระดับท็อป ไม่แพ้ยุโรปแน่นอน ถึงตอนนั้นผมจะตั้งทีมผู้เชี่ยวชาญรุมวิเคราะห์เคสของคุณ ผมเชื่อว่ายังไงก็ต้องหาทางออกเจอครับ”
ซ่งไห่ชางรีบผสมโรง “ประธานหลิววางใจเถอะครับ ระดับผอ.หวังลงดาบเอง ยังไงก็ต้องหายขาดแน่นอน”
ใบหน้าของมาเฟียใหญ่เรียบตึง คำสัญญาชุ่ยๆ พรรค์นี้เขาฟังจนเอียน สุดท้ายก็ไม่พ้นต้องมานั่งเป็นไอ้ง่อยบนรถเข็นเหมือนเดิม
“อาการของคุณใช้ยาไปก็ไร้ประโยชน์ ตอนนี้บนโลกยังไม่มียารักษาเฉพาะทาง เรียกได้ว่าหมดสิทธิ์หายด้วยยาแผนปัจจุบัน” จู่ๆ ลั่วหยางก็แทรกขึ้นมาหน้าตาเฉย
มุมปากหลิวโย่วสุ่ยกระตุกยิ้มอันตราย “ถ้างั้น… แกยังกล้าเรียกฉันมาเสียเวลาอีกเหรอ”
“พล่อย! แกจะไปรู้อะไรวะ ขาของประธานหลิวยังมีความหวัง แกมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินว่าหมดทางรักษา” หวังซุ่นลี่ตวาดแหว
ลั่วหยางสวนกลับเสียงเย็น “แกคิดว่าหมอบนโลกนี้จะห่วยแตกเหมือนแกทุกคนหรือไง ที่ฉั
